عصیان

فیلتر...فیلتر...!!!

2010-06-01T00:01:00.000+04:30

انا لله و انا اله راجعون...
قاصدک ما پر کشید و روی یه بام دیگه نشست...
گویا شتر فیلترینگ جلوی وبلاگ ما هم نشسن.
به هر حال با همه خوشی ها و نا خوشی ها،این آدرس به خاطرات پیوست و از این به بعد با این آدرس توو دنیای مجازی نگارش میکنیم...
به امید اینکه این قافله ی عشق(فیلترینگ) باز دوباره یقمون نکنه که ما از روو نمیریم...

New Adress
http://www.qasedak-lovely.blogspot.com/

یادم بمونه ....(علیرضا)

2010-05-23T15:50:00.008+04:30

باید بنویسم از نگاه عاشقانه پر معنات ، از لمس دستان پر مهرت که از گرفتنشون سیر نمی شدم، از نفس های گرمت که رو صورتم احساس می کردم و تمام وجودمو گرما می بخشید ...گرمایی که نمیشه وصفش کرد....باید بنویسم تا فراموشم نشه ....می خوام همیشه به یادم بمونه که یکی این طوری عاشقم بود....یکی با تمام وجود دوسَم داشت....نمی تونم به خاطر محدودیت ها و قوانین این دنیا عشقشو نا دیده بگیرم....نمی تونم نا دیدش بگیرم...می خوام عاشقش بشم اما نمی دونم چطوری؟
می خوام منم مثل اون عاشقش باشم.....نمی خوام براش فیلم بازی کنم می خوام واقعاً دوسش داشته باشم ...به خاطر وجودش ...نه تیپ و ظاهرش...می خوام بخشی از زندگیم باشه که هیچ وقت فراموش نمی شه...می خوام از میون اون همه آدمایی که عاشق منن ...اونو انتخاب کنم...چون با همه فرق داره...می دونم اونی نیست که توو رویاهام داشتم اما اونی هست که بشه به عشقش اعتماد کرد....همینم کافیه....میون این گرگ بازار پیدا کردن اون مثل پیدا کردن سوزن توو انبار کاه بود...
اگه می دونستم عشق چیه؟ اگه میدونستم عاشقی چطور پیش میاد! اگه با تناقضاتی که توو وجودمه کنار میومدم! اون وقت بهش می گفتم عاشقشم.
بهش می گفتم فقط می خوام مال من باشه ....فقط من دستاشو لمس کنم.....تنها منو در آغوش بگیره...با اطمینان بهش بگم فقط می خوام به عشق تو زندگی کنم....ازش می خواستم منو محدود کنه ...به اینکه با هیچ کس به غیر اون رابطه نداشته باشم....دستای هیچ کسیو به غیر اون نگیرم....دوست داشتم اون قدر عاشقش بودم که وقتی زیبا ترین آدم روی زمین هم میومد پیشم ...چشام نمی دیدش! و فقط عشق اونو می خواست
چون می دونم لیاقتشو داره ....
فکر و دلم این روزا مشغول که آیا دارم کار درستی می کنم یا نه؟!
دوست دارم وقتی به کسی میگم دوسِت دارم تا آخرش رو حرفم باشم...حتی اگه اون شخص منو بکشه ،بعد از مرگ هم بگم عاشقتم....
این جمله به ندرت از دهنم در میاد چون به عشق واقعی اعتقاد دارم....الان فقط بهش می گم دوسِت دارم چون به این حرفم اطمینان دارم.
خوب رابطمون این طوری که هست یکمی عجیب! نمیدونم اینکه ازش بخوام فقط دوستم باشه چقدر عذابش بده! اما فعلاً اینو می خوام ،از دستم کاری بر نمی آد ! منو اون 2 تا آدم کاملاً هم حس نیستیم....امید وارم همیشه باعث خوشحالیش باشم ....از اینکه عشقت هستم ناراحت نیستم از اینکه شاید نتونم یه عاشق برات باشم ناراحتم.
دوسِت دارم.
این 2 تا ترانه که هلن خونده تقدیم می کنم به تو...

بیداری

تو رو توو گریه می بوسم ،تو رو که غرق لبخندی
با این حالی که من دارم چرا چشماتو می بندی؟
بزار این آخرین بوسه تمام باورت باشم
بزار فردا توو این خونه توو آغوش تو پیدا شم
نمی دونی کنار تو چه حالی داره بیداری
بزار باور کنم امشب ،تو هم حال منو داری
نمی دونی چه آشوبم از این آرامش خونه
از این رویای شیرینی که که می دونم نمی مونه
چقدر این حس من خوبه !!
همین که از تو می میرم
همین که هر نفس امشب هوامو از تو می گیرم....

تردید

نه می شه با تو سر کنم
نه می شه از تو بگذرم
بیا به داد من برس
من از تو مبتلا ترم
بگو کجا رها شدیم
بگو کجای رفتنی
من از تو در گریزو تو چرا همیشه با منی
کسی به جز تو یار من نیست
گذشتن از تو کار من نیست
به جز خیال تو هنوزم
ببین کسی کنار من نیست
دوباره تپش داره نفسمو می گیره
دوباره هوا داره پی عطر تو می ره
این خونه بی تو طاقت زندگی نداره
حتی نفسها تو رو به یاد من میاره

علیرضا

از ماست که بر ماست...

2010-05-14T12:29:00.002+04:30

جمعه هستش و داشتم قسمت نظرات رو دید میزدم که یهو هوای نوشتن زد به سرم.

منم که فتیش دارم وقتی مینویسم یه سیگار رو لبم باشه و دودش هی چشمو بسوزونه و تا من بنویسم :))

جالب بود برام که خاطرات علیرضا جونم حسابی اشک همه رو در آورده و این رادیو صدای ایران کفر همه...خب...

از عشق میگیم و دلمون میسوزه،و رفتار جامعه رو میبینیمو دلمون میشکنه و وقتی کسی طرفداریمونو میکنه دلمون آرامش میگیره اما تاحالا شده قدمی رو خودمون برای آرامش درونمون برداریم؟

به نظر من،تا مادامی که ما خودمون خودباوری نداشته باشیم،نمیتونیم توقع داشته باشیم که دیگران مارو بپذیرن که ما هستیم...

وقتی که کسی میفهمه که ما همجنسگرا هستیم،یا از ما دوری میکنه،ویا اگه خیلی روشن فکر باشه پیشه خودش تنها برای تحمل وضع موجود میگه به من چه که با کی سکس میکنه...

اما آیا این فکر که دیگران زندگی ما همجنسگرا ها رو فقط به سکس با همجنس محدود میکنن،چه بپذیرن و چه نسبت به اون فوبیا داشته باشن درسته؟

اگه اینطور باشه پس قصه ی فرهاد ها و قصه ی بنیامین ها و بابک ها همه دروغه...

مهم هست که وقتی کسی ما رو میپذیره مثل اون آقای دکتر درک داشته باشه یا مثل اون مجریه احمق که هر دو همجنسگرایی رو پذیرفته بودن اما دکی کجا و اون بیسواده مرتجع کجا...!!!

بسیاری از دوستانم منو به عنوان یه همجنسگرا میشناسن و قبول کردن،اما برام مهمه که به چشم یه ک... به من نگاه میکنن یا فردی مثل خودشون با گرایش متفاوت که این فرق بین دوستامه...

وقتی کسی بهم میگه آیا تاحالا با دختر سکس داشتی،بهش میگم این درسته که بخوام دست دختری رو بگیرم و توو دلم مهر پسری باشه؟آیا واقعا سکس یعنی همه چی؟

و این داستان سر دراز دارد...

از دیو و دد ملولم،انسانم آرزوست...

2010-05-06T22:55:00.000+04:30

به خاطر حرفایی که میزنم متاسف هستم اما چه میشه کرد.کاش میشد جای این پنجره ی مجازی سرمو از پنجره ی اتاقم بیرون میبردم و فریاد میزدم...
تا امروز خیال میکردم با پذیرفتن یه اشتباه،حتی اشتباهاتی که مرتکب نشدیم،میشه از کدورت ها جلوگیری کرد...
گاهی از کل کل های بیهوده به خاطر یه مشت سوء تفاهمات مزخرف خندم میگیره!
ولی انگار در پس هر سوءتفاهمی ماجرای پنهانی هست که نمیشه ازش گذشت...
آتشی پنهان شده زیر خاکستر که با وزش هر بادی زبونه میکشه.
کاش دلم زبون داشت و فریاد میزد تا اینکه سکوت کنه و بسوزه.کاش میتونست فحشم بده.
کاش دست داشت تا به جای بغضی که نفسمو به شماره میندازه یکباره خفم میکرد و خار نمیشد...
همه ی ما اشتباهاتی میکنیم که تاوان سنگینی داره.مقصر هم خودمونیم...!!!
راست میگن که خودم کردم که لعنت بر خودم باد...
ابرهای احساسات کنار میرن و تازه چشمهات باز میشه و میفهمی قبری که سرش گریه میکردی خالیه و غرور و شخصیتت رو خرج هیچ کردی!
ه.ه.ه....و بدتر اینکه بفهمی دیگه حتی به صمیمیترین دوست هات نتونی اعتماد کنی...
از دیو و دد ملولم،انسانم آرزوست...

کیست که مرا یاری کند!

2010-05-05T15:47:00.004+04:30

پدر تجربه بسوزه...هرگز به تجربیاتم نبالیدم که جز به تلخیشون نالیدن چیزی نبوده... لحظه ها به قلم کهنه میشن و در ذهن نقش خاطره میزنن...

ه.ه.ه...همیشه لحظاتی توو زندگی و توو روابط ممکنه به وجود بیاد که از مواجه شدن با اونا،قلب آدم و از سینه بیرون کشیده میشه.
تا مادامی که دلت رو به بند نکشی باید همیشه خودت رو سرزنش کنی،که چه کاری بود کردم؟!چرا دل بستم.چرا اعتماد کردم..!؟

رو بر سر افلاك و جهان خاك انداز

مي ميخور و دل به ماهرويان ميباز

چه جاي عتاب آمد و چه جاي نياز

كز جمله رفتگان يكي نيامد باز

آنرا كه وقوف است بر اسرار جهان
شادي و غم و رنج برو شد يكسان
چون نيك و بد جهان به سر خواهد شد
خواهي همه درد باش و خواهي درمان

اين غافله عمر عجب مي گذرد
نيكوست كه با طرب مي گذرد
ساقي غم فرداي قيامت چه خوري
در ده قدح باده كه شب مي گذرد

سرمست به ميخانه گذر كردم دوش
پيري ديدم مست سبويي بر دوش
گفتم كه: چرا نداري از يزدان شرم
گفتا كه: كريم است خدا باده بنوش

ياري كه دلم از بهر او زار شدست
او جاي دگر به غم گرفتار شدست
من در طلب داروي خود چون كوشم؟
چون او كه پزشك ماست خود بيمار شدست

گذشته همیشه همراه ماست...

2010-04-23T23:20:00.005+04:30

خیلی دلم میخواد شاد باشم وشاد بنویسم وشادی ببخشم...
نظر من اینه که ما آدما هرچقدر هم به روز باشیم،هرگز در آینده زندگی نمیکنیم!
الان،یعنی چند لحظه ی پیش که گذشت و همینطور ثانیه ها که پشت هم میان و کهنه میشن...
در گذشته نمیشه تغییر ایجاد کرد ولی میشه آینده رو تغییر داد!
همچنین تغییراتی که گذر زمان در ما به وجود آورده،و اگه سری به بایگانی دفتر زندگیمون بزنیم اون رو به سادگی حس میکنیم.
راه دور نمیرم.سرآغاز این وبلاگ چی بود و حالا چی شده!؟
ما آدما اگه هزاری هم بخوایم لوده باشیم،نمیشه ادعا کنیم که میشه به راحتی درون ما رو شناسایی کرد!

غرور و استعمار ذات در تمام ماها وجود داره که اجازه نمیده همه ی تفکراتمون رو در معرض شناخته شدن بزاریم!

همیشه این نیست ندونیم چی میخوایم،گاهی هم میدونیم اما حتی به خودمون هم دروغ میگیم..
اونقدر توو ذهن اطرافیانمون شبهه و چرا به وجود میاریم که خودمون هم خسته میشیم ولی باز کاری رو میکنیم که در نظر داریم،چرا که هرکس به درون خودش بیشتر آگاهه تا حتی نزدیکترین دوست یا حتی همسرش...
مثلا کاری رو از روی مصلحت انجام میدیم که هیچ کس اون صلاح دید رو نمیتونه درک کنه و نگفتنش بهتر از گفتنش هست و یا اگه بخوایم هم بگیم از حوصله خارج میشه(چون همه چیز رو نمیشه دفعی بیان کرد و مستلزم بیان گذشته هست)...
یا در جایی کاری رو انجام میدیم که از نظر همه اشتباهه ولی با توجه به گذشته ای که داشتیم مجبوریم توجهی به خوبی و بدیش نکنیم که اگه بکنیم بدتر میشه...
بهتره جای فرار از گذشته سعی در تکرار اون نکنیم و فقط بی تعصب و با میل تغییرش بدیم.نظر من اینه که این چون همه این اشتباه بزرگو میکنن دلیل بر درستیش نیست و باید از خودم شروع کنم...

یادگاری رنگارنگ - قسمت دوم (علیرضا)

2010-04-23T12:33:00.020+04:30

این خاطراتم با فرهاد،دوست دوران دبیرستانم بود و حالا مطالبی که در زیر نوشتم بخشی از دفترخاطراتِ فرهاد هست :

امروز با پسری آشنا شدم که بوی محبت میداد بوی زندگی راستین....بوی انسانیت ....
بی اختیار رفتم ته کلاس نشستم تا کمتر به چشم بیام و کسی منو مسخره نکنه...توو این مدرسه چقدر پسرای خوشتیپ و خوشگل زیادن!اما چه فایده همشون بی ادب و بد دهن هستن...دوست ندارم با هیچ کدومشون دوست بشم!
مدرسه شروع شد و دوباره دلم گرفته...کاش میتونستم به بابا دردمو بگم! کاش مامان به حرفام گوش میداد....
امروز همون پسری که بوی محبت میداد اومد طرف من و خوراکیشو به من تعارف کرد ...گفت اسمش علیرضاست ...چه اسم قشنگیم داره! مشغول حرف زدن درباره دبیر ها و مدرسه قبلیم بودیم که پسرای پر رو کلاس رسیدن ...مثل اینکه با علیرضا خوب بودن اما با من نه! به علیرضا گفتن چیه؟ نو که اومد به بزار کهنه شده دل آزار ! با این بچه طلاقا نگرد .... کلی دلم شکست با این حرفشون...اما علیرضا جوابشونو داد :چرت نگین میام شل و پلتون میکنما!
ممنون علیرضا....
امروز علیرضا از من خواست برم کنارش بشینم و دیگه ته ِکلاس نرم تا بچه ها اذیتم کنن! خوبه..خدا رو شکر که باهوشم کردی تا درس خون باشم ...یکی از من خوشش بیاد بگه بیا پیشم بشین....
خدایا ممنون که علیرضا رو به وجود آوردی تا دوست من باشه و از این همه سال تنهایی در بیام...دوسِت دارم خدا

علیرضا نقاشیش خیلی خوبه...همیشه وقتی کتابشو قرض می گیرم گوشه های کتابش به جای تصویرهای بدی که بچه ها می کشن اون گل و کله های با مزه خندون میکشه...اون هیچوقت منو مثل بقیه اذیت نمی کنه ...هیچوقت پامو دست نمی زنه و مثل بقیه آزارم نمی ده حتی بچه ها که دارن منو اذیت می کنن اونا رو دعوا می کنه! یه بارم دست گناهکار یکی از اونا رو ناکار کرد و توو دردسر اُفتاد! علیرضا انقدر با من مهربون نباش ...دارم عاشِقت می شم....دارم دیونت می شم...

هر روز این راهِ مسخره رواز مدرسه تا خونه باید تنهایی برم و بیام....چرا کسی با من نمیاد؟!
دیروز یه مردیکه زد به باسنم با دست کثیفش.... چی می تونم بگم ...! آخه به من چه که با شما فرق دارم...چشام آبی ...پوستم سفید! درد زشت بودنتون باعث میشه که منو آزار بدین ! خدا ازتون نگذره!
دیگه این مسیر مسخره برام مسخره نیست آخه امروز فهمیدم علیرضا با من هم مسیر ِ ..گفت امروز باهام میاد...آخ جوون ...دیگه مجبور نیستم تنهایی برم خونه!
امروز زنگ ورزش بود...و هربار که علیرضا می خواد لباسشو عوض کنه رومو اونور میکنم تا احساسم بهش احساس با شهوت نباشه...ولی از همه پسرای کلاس خوشتیپ تره....کاش می تونستم بهش بگم چقدر برام جذابِ!

امروز معلم ورزش از من خواست برم اُتاقش....وقتی رفتم داخل ،درو بست و از من خواست تا لباسمو در بیارم تا آمادگی جسمانیم ببینه چجوریه! منم در آوردم ...بهم نزدیک شد و من قلبم تند تند میزد ...خیلی بهش حس داشتم....(................)

با اینکه قبلاً بهش حس داشتم با این کاری که با من کرد دیگه ازش متنفرم....نمی خوام ریختشو ببینم...دوست داشتم وقتی اون عوضی اون کارو با من می کرد فریاد بزنم علیرضا بیا کمکم...بیا نجاتم بده....اما لال شده بودم و فقط تونستم از دست اون آشغال فرار کنم و اجازه ندم کار کثیفشو بکنه....

اگه به بچه ها بگم، رو من اسم بد میذارن پس این اتفاق رو همیشه توو دل رنج دیده ام مخفی نگه می دارم...حتی به علیرضا هم نمی گم که به من شک کنه!

امروز باد شدیدی می وزید و همه موهام به هم ریخته شده بود...علیرضا وقتی اون ریختی دید گفت بیا موهاتو مرتب کنم....وقتی دستاشو لا به لای موهام می کشید ...حس عجیبی داشتم...اون کار علیرضا از صد تا عشق بازی هم برای من با ارزش تر بود....دوست داشتم بهش بگم تا ابد موهامو نوازش کن....

وقتی کنارش می نشستم نمی تونستم به چشماش ذل نزنم...اونقدر چشمای قهوهای پر رنگش زیبا بود که هر چی نگاشون می کردم سیر نمی شدم....ای کاش اون چشمها یه روزی به چشمای من خیره بشه و بگه دوسِت دارم...
ای کاش علیرضا همون حسیو داشت به من که من به اون داشتم....
2 هفته شده که علیرضا رو ندیدم ...اصلاً نفهمیدم تعطیلات عید توو اسپانیا چجوری گذشت....اونجا مردمش مثل ایران با من برخورد نمی کنند ...اونجا با من مثل خودم رفتار می کنن...اما بازم هیچ کدومشون علیرضا نمیشه!

من علیرضامو می خوام...دلم براش تنگ شده....2 هفته شده که چشمام بی غذا موندن....چشمام علیرضا رو می خواد...

امروز اونقدر ذوق دیدن علیرضا رو داشتم که همه اون بچه پر رو های مدرسه رو فراموش کرده بودم و مدرسه برام شده بود میعاد گاه عشق

همه اومدن به جز علیرضا...پس کو؟ بیا عشقم که امروز فقط برای تو اینجام ...فقط برای تو تیپ زدم....همه میانو با هم روبوسی می کنن اما فقط به من دست می دن!علیرضا اومد ....علیرضای من...عشق من اومد ...از دیدنش تو پوستم نمی گنجیدم...چقدر لباساش خوشگله...چقدر با سلیقه.... با اینکه آخر از همه ایستاده بودم اما اون سراغ من اومد و با من روبوسی کرد...با اینکه 10 ساعت از روبوسی منو اون می گذره اما هنوز جای بوسه های شیرینش رو گونه هام حس میکنم...و گرمی دستاشو که با محبت دستامو می فشرد....کاش می شد در آغوش پر امنیت و گرم تو بودم علیرضا....اما من به همینشم قانع هستم...تو با من رفتار خیلی خوبی داری ...خیلی خوب....هیچ پسر یا مردی توو زندگی با من اینطوری نبود...علیرضا به من حق بده و منو به خاطر عشقم به تو مجازات نکن....
دیروز جمعه بود و از طرف مدرسه برای آزمون به یه شهر دیگه رفتیم ...وقتی وارد اتوبوس شدم نصفه اتوبوس پر شده بود و من یه جای خالی پیدا کردمو نشستم...علیرضا رو دیدم از ته ِاتوبوس صدام می کنه و یه جایی کنار دوستاش باز می کنه می گه برم اونجا کنارش...با دست و سر به اشاره گفتم ...خوبه همین جا ..نمیام... ولی توو دلم دوست داشتم برم کنارش بشینم و گرمای تنشو توو وجودم حس کنم و آروم بشم اما اون دوستاش پیشش بودن و منو مسخره می کردن...پس همون جا نشستم.

یه دفعه دیدم علیرضا اومده پیشم و داره می شینه کنارم بهم گفت چرا نیومدی؟ گفتم اونجا سختمه...تو بمون اینجا...اونم پیشم نشست و من از خوشحالی توو پوستم نمی گنجیدم ...یه کمی سوال جواب های درسی از هم پرسیدیم ...بعدش علیرضا خوابش برد ..شل شده بود سرشو گذاشتم رو شونم...و عشق توو قلبم هیاهو می کرد...تا اینکه به محل آزمون رسیدیم و بیدار شد...فکر می کرد سرش اُفتاده رو شونه من و از من عذر خواهی کرد ولی نمی دونست خودم سر عشقمو رو شونم گذاشتم...

عصر که برگشتیم خونه ..اصرار کرد برای نهار برم خونشون اما خیلی خجالت می کشیدم...تا اینکه دستمو گرفت و منو داخل برد...مادر و پدرش خیلی مهربون بودن...وارد اُتاقش شدم...می دونستم اُتاقش باید خوشگل باشه.اما همش فکر می کردم اُتاقش باید مثل بقیه پسرا پر از پوستر فوتبالیستها باشه...نه اینکه هنوز عروسک های دوران بچگیشو نگه داشته و اتاقش پر از نقاشی های قشنگ باشه....توو ذهنم فکر می کردم خدا چه مهربونه که علیرضا ...یه پسری که حتی توو رویا هامم نمی دیدم سر راهم قرار بده...مثله هر پسری لباساشو جلو من عوض کرد و نمی دونست چه حس شدیدی منو تحریک می کنه....اما هیچ وقت از اون کارایی که دو دوست صمیمی برای شوخی با هم می کنن با من نکرد...نه تنها با من با هیچ کس نمی کرد....خدا فکر می کنی برای چی عاشقش شدم...برای پاکیش برای صداقتش ...برای روح افسونگرش...

امروز علیرضا عصبانی بود...نمی دونم چرا! ولی وقتی چهرش عصبانیه هم برام جذاب!
علیرضا هر شب میاد به خوابم و منو از تنهاییام در میاره...دوست دارم علیرضا که حتی توو خوابم تنهام نمی زاری....

امروز دلم شکست ....دوباره اون حس تنهایی و غم رو شونه هام حس کردم.امروز علیرضا منو به دوست دخترش معرفی کرد ... انقدر آشفته شده بودم حتی نفهمیدم چطوری با اون دختر سلام و احوال پرسی کردم ..اینکه دیگه نمی تونم با علیرضا تنها مسیر خونه رو طی کنم افسرده شدم.علیرضا بهم نگفت که اونو با دوست دخترش توو این مسیر تنها بزارم حتی بهم گفت تو هم با ما باش و ناراحت نمی شه از این موضوع...اما خودم می دونستم اون دو تا دوست دارن تنها باشن....

علیرضا کاش به اندازه اون دختر برات جذاب بودم تا به عنوان عشقت دوستم داشته باشی....همون طوری که من عاشق توهم....اما ازت انتظاری ندارم...تو با من فرق داری...تو نمی تونی عاشق یه پسر بشی....
من به همون مهربونیات قانع هستم ...حتی به خودم می بالم چون توو مدرسه فقط با من اونقدر مهربونی....عشق ِپاک من دوسِت دارم...دیگه دوری مادر و پدرمو که ماه ها از خونه دور می شن می تونم با وجود تو تحمل کنم.کاش جرأت اینوداشتم که به خونمون دعوتت کنم و با تو لحظات شیرین زندگیمو بسازم...
امروز روزنامه دیواری شیمی رو بهونه می کنم و علیرضا رو به خونه دعوت می کنم ..خدا جون خواهش می کنم کاری کن قبول کنه بیاد خونمون....
وااااای ...علیرضا قبول کرد بیاد...حالا که مامان و بابا نیستن فرصت خوبیه که با عشقم تنهای تنها باشم....
باید به مرضیه خانوم بگم بیاد خونه رو تمیز کنه....

فردا علیرضا میاد اینجا...پیراهن آبیمو بپوشم یا سبز؟ فهمیدم تیشرت بنفشه رو می پوشم...علیرضا عاشق رنگ بنفش ِ !

اصلاً همه خونه رو بنفش می کنم...همه دنیامو بنفش می کنم...اصلاً مداد رنگی بنفش رو به دستش میدم تا خودش دنیا مو بنفش بکشه!

دیروز علیرضا اینجا بود...توو اُتاق من ...عشق من رو این صندلی نشسته بود...صندلی که هزاران بار روش نشستم و اشک ریختم...اون اُتاق منو با قدم هاش تطهیر کرد ...اون توو اُتاق من نماز خوند ..اُتاقی که توش هیچ وقت نماز خونده نشده بود....زندگیمو بهاری کردی علیرضا ...اونقدر دوسِت دارم که حاظرم به خاطرت هر کاری بکنم....چون تو به خاطر من که حتی عاشقم نیستی هر کاری می کنی...اما من چی! من که ادعای عاشقی دارم برات چی کار می کنم؟! جز اینکه گاهی برات دردسر ایجاد می کنم و تو رو از دوستات دور می کنم... کاش خدا رسم واقعی عاشقی و دوست داشتن آدما رو که به تو داده به منم بده....

دیشب چه شبی بود! شبی که توو زندگیم حتی اگه آلزایمر بگیرم فراموش نمی کنم چون تو بغل عشقم خوابیدم....توو بغل فرشته زندگیم...فرشته برا تو کمِه علیرضا !تو یه انسانی که فرشته ها هر روز باید سجدت کنن.

این حرفا رو به خاطر این نمی زنم که عاشقتم...چون لایقش هستی به عنوان انسان ..نه به عنوان عشق من....اصلاً نمی دونم همین رفتار خوبت با من و حتی با بقیه باعث شد تا عاشقت بشم.
دیشب چه شبی بود....با اینکه باید نقش بازی می کردم که حواسم به روز نامه دیواری هست اما تمام حواسم به تو بود....وقتی بهم گفتی که خوشگلم و دوسِت داری چهرمو طراحی کنی ...قلبم از دهنم داشت میزد بیرون...واسه عاشق همین بس که برای معشوقش خوشگل باشه...هر چند تو به اون چشمی که من بهت نگاه می کردم ...نگاه نمی کردی.

وقتی گفتی عاشق چشمای آبی هستی و دوست داشتی چشمات مثل من آبی باشه...حاظر بودم چشمهامو بدم بهت تا به آرزوت برسی ...من که دیده بودمت ..همین که دستاتو حس کنم برام کافیه...دیدنت غنیمت! اما من عاشق اون چشمای قهوه ایت هستم .دیگه شب شد و علیرضا خواست بره خونشون و مثله یه مادر که نوزاد شیر خوارشو ازش جدا کنند ،دلم خالی شد.بهش گفتم شام پیشم بمونه ...تنهام...گفت نه...مادرش نگرانش میشه...اصرار کردم ولی بازم قبول نکرد...تا اینکه نا اُمید شدم و لبام مثل ماست آویزون شد...تا چهرمو اینجوری دید..کفشاشو در آورد و گفت می مونه.....من خیلی خوشحال شدم می خواستم بغلش کنم و هزار تا بوسش کنم اما نمی تونستم این کارارو بکنم...گفت به شرطی می مونه که شام رو خودش درست کنه! منم از خدام بود غذایی رو بخورم که عشقم پخته! اون غذا ،حکم غذای بهشتو برام داشت!

یه ماکارونی لذیذ برام درست کرد که تا حالا نخورده بودم....من که کم غذا بودم ...تا تهِ قابلمه هم خوردم.... دوباره رفتیم سراغ روز نامه دیواری ...به نظر خسته میومد بهش گفتم یه کم استراحت کنه من بقیه کارا رو انجام می دم ..اونم همون جا رو فرش دراز کشید...گفتم بره رو تختم دراز بکشه...اما جون نداشت بلند بشه بلند شدم براش بالش بیارم منو نشوند و سرشو گذاشت رو پام...من که از کارش هم گیج شده بودم هم ذوق زده....چیزی نگفتم...اونم به خواب رفت...علیرضا وقتی پای منو قابل دونستی و سرتو روش گذاشتی ...دیگه از خدا چی می خواستم....حتی بوسه از لبت دیگه نمی خواستم....تو کارایی می کنی که من به عشق ِخودم شک می کنم...انگار تو عاشق منی نه من! علیرضا منو ببخش که بدون اجازه دستاتو گرفتم و پیشونیتو بوسیدم...شاید اگه بیدار بودی نمی ذاشتی این کارو بکنم....پیشونیتو بوسیدم چون جایی هستش که رو مُهر می زاری و از خدات می خوای که منو شاد کنه... وقتی ازت پرسیدم که سرتو که می زاری رو مهُر چی میگی؟ خودت اینو بهم گفتی که از خدات همیشه برام شادی و سلامتی می خوای.خدای تو هم با دعای تو دلمو همیشه شاد می کنه...تو با اینکه مسلمون معتقدی هستی اما نگاهت به من ِ مسیحی مثل بقیه نبود...تو منو نجس و کافر نمی دونستی ...تا قبل از تو از خدای مسلمونها بیزار بودم...اما با تو عاشق خدای تو شدم و فهمیدم همون خدای منه!

اگه با دستات بازی می کنم به خاطره این هستش که با اون دستهای پاکت کارای خوب می کنی...دستاتو لمس می کنم تا دستای منم مثل دست های تو پاک بشه....تو آب تعمید منی علیرضا !
تو از اون عشقی که توو ذهن و رویا هام داشتم و فقط برای هوس می خواستم فرا تری....تو با وجودت ،دریچه ای از زندگی رو برام باز کردی که برام پنهان بود و حتی از وجودش خبر نداشتم.یعنی خدا خودش این دریچه رو با قرار دادن تو ،توو زندگیم گشود.خدا جون ازت ممنونم.
علیرضا بیدار شد و با هم بقیه کارو ادامه دادیمو تمامش کردیم....علیرضا گفت دیر وقته ،می تونه که برای خواب بمونه؟....چون باباش مثل بابای من رفته بود مأموریت و کسی نبود بیاد دنبالش ببره خونه...منم گفتم البته ...چرا که نه!
درونم بلوایی بر پا بود که همه چی دست به دست هم داده بود تا یه شب رو با عشقم سر کنم زیر یه سقف...تنهای تنها ...دور از اون پسرهای شَرِ کلاس ...دور از مردمی که جز بدیشون به من نرسیده بود....
فکر کنم مامانم اومده خونه! الان میام و ادامه دیشب رو می نویسم...

آره داشتم می گفتم حوصلمون سر رفته بود...آهنگ گذاشتیمو کلی رقصیدیمو خندیدیم...یه شب رویایی بود برام....شاید دیشب همش خواب بود ..!آخه زیادی باور نکردنی بود...خسته شدیم من رو تختم نشستم اونم روی صندلی کنار تختم خودشو ولو کرد...بعد از چند دقیقه خودشو جمع و جور کرد و دستامو گرفت تو دست نرم و گرمش ... و دست دیگشو گذاشت رو صورتم و بهم گفت که مثل برادر بدونَمِش و برای همیشه یه دوست خوب میمونه و دوستم داره...وقتی این جمله (دوسِت دارم ) رو گفت می خواستم همه چیو براش تعریف کنم از احساسم ..از عشقی که بهش داشتم...اما جز گریه چیزی نداشتم براش...حتی در جوابش نتونستم بگم منم دوسِت دارم...اشکامو با انگشتای کشیده و زیباش پاک کرد و اومد روی تخت کنارم نشست ...بی اختیار بغلش کردم و خم شدم و سرمو به تنش چسبوندم و زار زار گریه کردم... آغوشی گرم و صمیمی که هیچ وقت نداشتم تا در اون گریه کنم....سرمو بوسیدو منو آرومم کرد...

...برای علیرضا رخت خواب کنار پنجره اُتاقم پهن کردم و پرده هم کنار زدم تا چهرشو تمام شب زیر نور ماه تماشا کنم و از عشقش سیراب بشم.

بلوزشو در آورد و مثل یه پری دریایی رفت زیر پتو ...و من از روی تخت بهش خیره شده بودم...پوست سفید تن و صورتش زیر نور ماه مثل نقره می درخشید و دل منو وسوسه می کرد تا برم بغلش کنم و درونم از گرمای تنش از عشق ناب لبریز بشه!

1 ساعت... 2 ساعت.... 3 ساعت گذشت و من خیره به علیرضا ... و چشمهام رو هم نمی رفت...تصمیم گرفتم یه کاری کنم که دوباره منو در اون آغوش گرمش بگیره....بیدارش کردم و با ترس گفتم خواب بد دیدم..نمی دونستم عکس العملش چی می تونست باشه؟! مردا وقتی خوابن و بیدارشون کنی جز غر غر و فحش دادن چیزی نمی گن و سرشونو می کنن زیر پتو و به خوابشون ادامه میدن...اما علیرضای من با اینکه مرد بود و من هم نه زنش بودم نه دوست دخترش نه داداش واقعیش ...دستمو گرفت و می خواست با حرفاش آرومم کنه که برم بخوابم...اما نرفتم و قیافم رو درمونده تر کردم ...اونم گفت بیا پیشم بخواب هر وقت ترسِت ریخت برو سر جات!

پتو رو کنار زد و منو در آغوش پر امنیتش جا داد ..وقتی پوست تنم به پوست تنش خورد ظربان قلبم تند شد...سرمو گذاشت رو سینش و دستشو دورم حلقه کرد و چشماشو بست و خوابید ظربان قلبشو با تمام وجودم حس می کردم و درونم هیا هوی عشق برپا بود...با اینکه لباس تنم نبود علیرضا فقط در آغوشم گرفته بود و دست درازی بهم نکرد مثل بقیه مردای کثیفی که پاشونو به زور توو زندگیم گذاشته بودن...مثله اون مربی ورزش آشغال که هوس سراسر وجودشو گرفته بود ....مثل اونها نبود....شدم عاشقت اما ندونستی ...(به قول شاعر یه معشوقه می خواستم که یه خونه بسازه توو ویرونه قلبم).... اما خدا یه چیزی با لاتر از یه معشوقه بهم هدیه داد...

1ساعت توو بغلش بیدار بودم و به ضربان قلبش گوش دادم....تا نفهمیدم کی خوابم برد....

چه شبی بود....اون شب علیرضا آتیشی توو وجودم برپا کردو خاکسترش صبح بر بالینش بود....
علیرضا طوری توو مدرسه با من برخورد می کرد که دیگه پسرای بد کلاس و مدرسه منو مسخره نکردن...با اینکه از عشقش به دوست دخترش می گه اما رفتارش با من همون جوری خوب مونده....حتی بهترم شده....منم راضیم به این ...
خداجون اول تو رو دوست دارم که علیرضا رو توو مسیر زندگیم قرار دادی و بعد تو رو دوست دارم علیرضا ،که ذره ذره وجودت برای من نعمتی هستش که از شکرش نا توانم.
عشق من...همیشه کنارم بمون حتی وقتی که فارق التحصیل شدیم.
امروز منو علیرضا از کنار یه پارک می گذشتیم که من احساس تشنگی کردم و گفتم بریم داخل پارک تا آبخوری پیدا کنیم.
علیرضا یه آبخوری پیدا کرد و خودش اول آب خورد ،بعدش دستشو جمع کرد تا آب تو دستش پر بشه ...به من گفت بخورم ..من از کارای علیرضا بغضم میگرفت....آدم به اون پر احساسی توو زندگیم ندیده بودم که بدون اینکه عاشق باشه این کارا رو بکنه!
من از دستاش آب نوشیدم اما اون برام حکم شراب بهشتی رو داشت ..چون از دستای پر مهر ِعلیرضا بود.....

امروز عصر قرار با علیرضا برم آزمایشگاه ...اما از مسؤل آزمایشگاه بدم میاد ...خیلی بد اخلاق ..با چشم های از حدقه بیرون زدش انگار می خواد غورتم بده!

اما چون علیرضا همرامه ملالی نیست! امروز می خوام لباس جدیدمو بپوشم...علیرضا همیشه از لباسای من تعریف می کنه! می خوام به من افتخار کنه ...تا یادم نرفته این لباس خوشگلی که بابام از ایتالیا فرستاده و کادو کنم...می خوام به علیرضا هدیه بدم...آخه عاشق بنفش ِ!

خوب من دیگه کم کم باید حاظر بشم ...تا نرفتم حرفای دلمو اینجا بهت می زنم علیرضا ...هر چند هیچ وقت نخواهی خوند اما برا دلخوشیه خودمه...علیرضا، عشق پاکم...زیبا ترین مرد من...دوسِت دارم ...هر لحظه که می بینمت یاد خدا ...و هر موقع که بهم دست میدی یاد عشق و محبت میافتم... و هر بار که دستتو میزاری رو شونه ام دل توو سینم میلرزه...عشق که می گن همینه! چه شادی آفرینه! غمشم شیرینه ...چقدر به دل می شینه! شعر در کردم ....البته فکر کنم ترانه شُهره هست که توو ذهنم بود.

خوب کادو ...کیف....موبایل...همه چیو برداشتم؟ بله...خوب من دیگه می رم ..شب میام دفتر جون برات تعریف می کنم که با علیرضای من چقدر خوش می گذره.

و این هم آخرین جملات دفتر فرهاد بود... و وقتی خوندن این دفترو شب تمام کردم ...درونم غوغایی بر پا شد ...غوغایی که از ندانستن بود ...چه حس غریبی داشتم ...سالها و ماه ها با یکی دوست باشی و ندونی توو دلش چی می گذره! فرهاد ...ای کاش دردِتو به من می گفتی ،من با تو بد نمی کردم و به عشقت احترام می گذاشتم ،عشقی پاک که درون قلب زیبایت پروراندی ....فرهاد نازنینم این خاطرات و عشق تو رو تا امروز در سینه پنهان داشتم و اکنون که 3 سال از مرگِ غم انگیزت می گذره تصمیم دارم عشق پاکتو برای همه تعریف کنم و به عشقت افتخار می کنم...معصومیت و زیبایی چهره ات همیشه در خاطرم هست که نشانی از درون زیبایت بود ...و من بهش ایمان داشتم.

فرهاد تو را همچون برادرم که عاشقا نه دوستش دارم ،دوست داشتم و خواهم داشت ...به خاطر همجنس گرا نبودنم و بی خبری آن زمانم از دنیای تو معذرت می خواهم ..

. به اُمید دیدار تو یگانه دوست پاکم...

یادگاری رنگارنگ - قسمت اول (علیرضا)

2010-04-22T21:27:00.017+04:30

می خواهم برگی از برگهای زندگیمو ورق بزنم و براتون تعریف کنم....برگی که مملو از احساسات زیبا و فراموش نشدنی هست.
نگاهش با بقیه فرق داشت ... توو چشماش می تونستم یه اُقیانوسُ ببینم.صداش آروم...چشمهاش آبی ...موهاش صاف و براق ...و دلش پاک و ساده

روی صندلی ردیف اول کلاس می نشستم و اون صندلی ردیف آخر ...نمی دونم چی شد که باهاش دوست شدم و اونم بعد یه مدت به خواسته من اومد صندلی کناری من می نشست...
خیلی آروم بود و تقریباً دوستی به جز من توو مدرسه نداشت ...گاهی اوقات بچه شر های کلاس دستش می ا نداختن ولی اون سکوت میکرد ...سکوتی با معنا
و من تنها کسی بودم که ازش دفاع می کردم...راستش از مسخره کردن و خندیدن به دیگران مخصوصاً به آدمهای مظلوم بیزارم و اون موقع ها هم نمی تونستم اینو بپذیرم ...
وقتی بیکار بودیم توو کلاس من رو جاهای خالی کتاب درسَیم نقاشی می کشیدم و اون با ذوق ِزیادی که از چشمهاش موج می زد به نقاشیم نگاه می کرد...گاهی کتابشو به من می داد و می خواست تا گوشه کتابش نقاشی بکشم....
کمتر حرف می زد و بیشتر نگاه آمیخته به لبخندشو می دیدم...
زنگ آخر که به صدا در میامد با هم به خونه می رفتیم ..آخه هم مسیر بودیم و توو راه کلی حرف می زدم و اونم اکثراً 4 جمله بیشتر نمی گفت و بیشتر تأیید می کردو لبخند می زد و گاهی هم می خندید...خونه من جلو تر بود و ازش خداحافظی می کردم و اون به راهش ادامه می داد...ولی موقع خداحافظی یه جوری بود ...یه بغضی توو گلوش و یه حرف ناگفته ای توو نگاش بود که نگرانم می کرد...

اواسط سال تحصیلی با یه دختری از مدرسه ای که توو مسیرمون بود دوست شدم

و اکثر اوقات اون به محض اینکه از دور می دید دختره منتظرمه از من خداحافظی می کرد و تنهایی به راهش ادامه می داد...
راستش اول دوستیم با اون دختر ذوق و شوق زیادی داشتم و به هیچ کس به غیر از اون فکر نمی کردم... اما 2 هفته بعد احساس کردم همکلاسیم ناراحته و اینو از نگاهش می تونستم حس کنم....
تا اینکه یه جمعه بعد از تمام شدن آزمون منتظرش موندم و با هم هم مسیر شدیم...و وقتی به خونه من رسیدیم ازش خواستم بیاد خونمون و نهار مهمون من باشه...هر چی اصرار کردم نمی اومد ...ولی دستشو کشیدم و بردم داخل خونه...بعد از سلام و آشنایی با خانوادم به اُتاقم بردمش ...با یه نگاه خاصی به گوشه گوشه اُتاقم نگاه می کرد ...بهش گفتم اُتاقم زشتِ؟ گفت : نه! اتفاقاً خیلی هم قشنگه...اون روز ازش پرسیدم که چرا غمگین به نظر می رسه؟! با سر به نشانه نمی دونم بهم جواب داد...بیشتر ازش سوال کردم ...پرسیدم مشکلی داری توو خونه؟ گفت:نه...پرسیدم اگه احساس تنهایی می کنی برات دوست دختر پیدا کنم؟ گفت:نه! با خنده گفتم: نکنه کسیو دوست داری کَلَک؟ مکث طولانی کرد و گفت نه! منم دیگه چیزی نگفتم...تا اینکه بعد از مرور ِ جوابهای آزمون خداحافظی کرد و رفت....
صمیمی تر که شدیم ...اونم بیشتر از قبل صحبت می کرد...اما نه در مورد مشکلاتش ...در مورد موضوع های دیگه صحبت می کردیم...
نمی دونم باهاش احساس صمیمیت زیادی می کردم ...موهاشو که نا مرتب می شد درست می کردم ...اگه لباسش خاکی می شد می تکوندم...توو درسا کمکش می کردم و مثل داداشم می دونستمش...
یه روز قرار شد برم خونشون که با هم روزنامه دیواری برای درس شیمی درست کنیم...غروب یه چهار شنبه رفتم خونشون....یه خونه خیلی آروم و بی سر صدا ...تک بچه بود و مادر و پدرشم سفر خارج از کشور بودن و اکثراً
توو خونه تنها بود.
خیلی مرتب و تمیز و با روی خوش از من استقبال کرد ...اون روز خوشحالی خاصی توو چشمهاش برق می زد و دلیلشو نمی دونستم ... با خودم می گفتم به حتم چون اولین دوستشم که اومده خونش انقدر خوشحالِ به نظر می رسه!
اُتاق ِ تمیز و قشنگی داشت ...و دلم به خاطر تنهاییش سوخت...بهش گفتم دوست دخترِ من یه دوست داره که خوشگل و خوبه!می خوای با هم آشنا تون کنم؟ تو هم که اکثراً خونه تنهایی !از تنهایی در میای.....یه بهونه ای آورد و گفت نه!

شب که شد خواستم برم خونه اصرار کرد که شام پیشِش بمونم...دلم نیامد تنهاش بزارم ...بهش گفتم به شرطی که بزاره خودم شام درست کنم...اونم قبول کرد ...

یه ماکارونی خوشمزه پختم و با هم خوردیم ...دوباره رفتیم سر روزنامه دیواری تا تمامش کنیم ...خیلی خسته بودم رو زمین دراز کشیدم ،می خواست بره بالش برام بیاره سرم رو زمین نباشه...گفتم نمی خواد سرمو گذاشتم رو پاش و خوابم برد...نمی دونم چرا اون کارو کردم ...شاید احساس می کردم خیلی باهاش صمیمی هستم...نمی دونم چقدر خوابیده بودم چشمهام رو باز کردم دیدم سرم هنوز روی پاهاش بود و به دستام نگاه می کرد و مثله یه کودک معصوم که با دستهای باباش بازی می کنه دستمو تو دستش گرفته بود و با انگشتهام بازی می کرد...چشمهامو نیمه باز نگه داشتم تا متوجه نشه بیدار شدم...کنجکاو شدم چی کار میکنه؟!

سرشوآورد نزدیک صورتم ومن چشمهامو بستم....یه لحظه ترسیدم چی کار می خواد بکنه! که بوسشو رو پیشونیم احساس کردم و یه حسی بهم دست داد که نمیدونم چطور بیانش کنم! قطره های اشکشو رو صورتم حس کردم و دیگه نتونستم خودمو به خواب بزنم ...ادای از خواب بیدار شدنو در آوردم ..دیدم چشمهاش خیسِ اشک بود و سریع اونها رو از صورتش پاک کرد...و رفت به سمت دستشویی.

منم که گیج شده بودم بلند شدم و انگار که چیزی متوجه نشدم به کار روزنامه دیواری پرداختم...وقتی برگشت یه کمی با هم صحبت کردیم و آهنگ گوش دادیمو مسخره بازیو خنده...یهو سکوت فضای اتاق رو فرا گرفت...و من فکر کردم باید حرفی بزنم...دستمو گذاشتم رو گونش و با اون دستم دستهاشو گرفتم و گفتم ...فرهاد جون منو مثله برادر نداشتت بدون ...رو من برای همیشه حساب کن همیشه باهاتم و دوسِت دارم...اشک تو چشمهاش حلقه زده بود و بغض گلوشو گرفته بود...نمی دونم حرف خوبی زده بودم و خوشحال شده بود یا حرفم ناراحتش کرده بود ...چون از چهرش چیزی متوجه نشدم...چیزی نمی گفت و قطرات اشکش جاری شده بود ..با اون دستم که رو گونش بود اشکهای گرمشو پاک کردم و رفتم کنارش نشستم ..دستشو حلقه کرد دور کمرم و سرشو گذاشت رو شکمم ...اونقدر گریه می کرد که بلوزم از اشکهاش خیس شده بود ،منم از گریه هاش که دلیلشو نمی دونستم گریَم گرفته بود...کاش یه چیزی می گفت ...اما انگار رو دهنش یه قفل بزرگ زده بودن....گفتم گریه کن...گریه سهم دل تنگِ!

ساعت حدود 11 شب بود دیگه اونقدر خسته بودم و حوصله رفتن به خونه رو نداشتم .. که گفتم شب اونجا می مونم فردا با هم به مدرسه می ریم...اونم انگار که دو تا بال بهش دادن که پرواز کنه،.قبول کرد....

زیر پنجره اتاقش رختخواب پهن کرد و خودش رفت رو تخت خوابید ...نور مهتاب از پنجره به صورتم می تابید و با خودم فکر می کردم این پسر چشه که اینقدر غم داره...وضع مالیشون که خیلی خوب بود و اونطور که خودش گفته بود مادر و پدرش رفتار خوبی باهاش دارن...تا اینکه با اون افکار مغشوش و بی جواب خوابم برد....

فکر کنم نصفه های شب بود که فرهاد بیدارم کرد و چهره آشفته اونو دیدم...گفتم چی شده ...صبح شده ؟ گفت خواب وحشتناک دیده....گفتم چیزی نیست برو بخواب...لولو رفت...دیدم چهرش بد تر شده و از اون چهره خواهش می بارید...گفتم خوب بیا پیش من بخواب آروم شُدی برو رو تختت....بغلش کردم و منم که مست خواب بودم ...دوباره چشمهام رفت رو هم.

و صبح که بیدار شدم هنوز سرش رو سینم بود .....بیدارش کردم و آماده شدیم رفتیم مدرسه....اون روز توو مدرسه خودشو از من پنهان می کرد و حتی توو کلاس هم خیلی کم نگاهم می کرد ...زنگ آخرم که خورد ندیدم کی رفت ....

فکر می کردم به خاطر دیشب از من خجالت می کشید....

روز ها سپری می شدن و همچنان ما دو تا دوستِ صمیمی بودیم....

یه روزعصر قرار شد با هم بریم آزمایشگاه برای یه سری تحقیقات درسی...با هم قرار گذاشتیم سر فلان خیابون همدیگه رو ببینیم....من ساعت 4 رفتم محلِ قرار....و خیلی منتظر موندم تا بیاد اما خبری ازش نشد...اولش عصبانی شدم که دیر کرده ولی بعدش نگران شدم....که چی شده نیامده؟ آخه خیلی وقت شناس بود!

دیگه انتظار فایده ای نداشت و باید می رفتم خونش...شاید مریض شده بود !رفتم خونشون اما کسی درو باز نکرد...من نگرانو درمانده برگشتم خونه...تلفون خونشون جواب نمی داد...موبایلشم که در دسترس نبود....تا شب 100 بار موبایلشو گرفتم ولی در دسترس نبود!
فردا که رفتم مدرسه دیدم نیامده ...دیگه نگرانیَم زیاد تر شده بود...از معاون سوال کردم ...اما اونم خبر نداشت فرهاد چرا نیامده؟ و می گفت تلفون ِ خونشون جواب نمیده!
من بعد از مدرسه رفتم خونشون ولی کسی خونه نبود ...5 دقیقه ایستادم با کلی افکار درهم و نگران کننده ! داشتم می رفتم که یه بنز از کنارم گذشت و جلوی خونشون پارک کرد.دیدم یه خانم نسبتاً جوون پیاده شد و کلیدشو رو قفل در انداخت...سریع دویدم طرفش و جویای حال فرهاد شدم...بغض گلوی زن رو گرفته بود و بعد از 2 دقیقه یه کلمه از دهنش در اومد و اون حرفش مثل پتک به سرم بر خورد کرد (فرهاد مُرد) شوکه وار پرسیدم کِی؟ چطوری؟ زن که اشکاشو پاک می کرد گفت دیروز که بیرون رفته بود تصادف کرد...اونقدر این خبر برام وحشتناک بود که دست و پام شل شد و همون جا رو زمین اُفتادم...اون زن که بعداً فهمیدم مادرِ فرهاد بود با اینکه حال خودش بهتر از من نبود بلندم کرد و منو داخل خونه برد وبرام یه لیوان آب آورد...یه کم که آروم شده بودم مادرش شروع کرد به صحبت کردن...که تصادف طوری بوده که به بیمارستان نکشید و همون جا مُرد...
نمی دونم چطور خداحافظی کردم و رفتم خونه....

فرداش مراسم تشییع جنازش رفتم و گیج و مبهوت ...اونقدر شکه شده بودم که اشکم در نمی اومد...تا اینکه پیکر بی جان فرهاد و دیدم که از تابوت در آوردن و می خواستن داخل قبر بزارن ...از میون جمعیت رفتم جلو و دستای سردشو گرفتم و بوسیدم و اون لحظه بغضم شکست و اشک هایم جاری شد...فرهاد فرهاد ...خواهش می کنم زنده شو...فقط به خاطر تنها دوستت...خواهش می کنم فرهاد...بی معرفت چرا جواب نمیدی ی ی...!

مادرش اومد دستامو گرفت ومنو از قبر دور کرد ودر آغوشم گرفت...و من و مادرش زار زار گریه کردیم...همه رفتن و فقط منو مادرش موندیم و خیره به یه مشت خاک که روی جسم بی جان فرهاد ریخته بود! موقع رفتن مادرش از من تشکر کرد و گفت :فرهاد به من گفته بود که یه دوست پیدا کرده که خیلی پسر خوب و دوست داشتنیه! ممنون که تنها دوست پسرم بودی....
روز ها گذشتند و جای خالی فرهاد رو همه جای مدرسه حس می کردم...بقیه دوستهام هر کاری می کردن که لبخندو به لبام برگردونن اما فایده ای نداشت و اون غمِ خیلی بزرگی برای من بود و من مثل یه ربات برنامه ریزی شده ،هر روز می خوابیدم ،درس می خوندم و بیدار می شدم به مدرسه می رفتم و برمی گشتم خونه....برادرم که باهاش خیلی صمیمی بودم دانشجوی یه شهر دیگه بود و توو این لحظات سخت زندگی خودمو تنها حس می کردم...نمی خواستم به مادر و پدرم چیزی بگم که ناراحت بشن ...اما از رفتارم متوجه شده بودن که اتفاقی اُفتاده!
دوست دخترم هم به اجبار خانوادش از ایران رفت و احساس غم و پژمردگی من بیشتر شده بود...
فرهاد هم که توو یه شهر دیگه دفن شده بود نمی تونستم زود به زود بهش سر بزنم اما شبها توو دلم باهاش حرف می زدم...

فرهاد عزیزم کجایی تا در آغوشم آروم بگیری و بخوابی؟ کجایی تا سرمو بزارم رو پاهات و من آروم بخوابم؟ کجایی تا اشکاتو پاک کنم؟کجایی تا توو کلاس بهم خیره بشی ..اونقدر خیره که صدامو نشنوی.... کجایی دوستِ با احساس و گلم؟ دلم برات تنگ شده !فرهاد ازت نا اُمید شدم برگردی! نا اُمید

اما خوب شد رفتی ..حداقل می دونم دیگه از اون چشمای ناز آبی رنگت هیچ بارونی نمی باره و من خیالم راحتِ...از خدا می خوام زندگی ابدی شیرینی داشته باشی و اون دنیا غمی نداشته باشی...

و من با این حرفا توو دلم خودمو آروم می کردم!

تا اینکه یه روز تصمیم گرفتم به خونه فرهاد برم و جویای حال مادرش بشم...
مادرش خیلی از من استقبال کرد ...پدرشم که برای کار سفرِ خارج از کشور برگشته بود ...بعد از کمی صحبت متوجه شدم تصمیم دارن برای همیشه از ایران برن

دوست داشتم به اُتاق فرهاد برم و بوشو دوباره حس کنم! ولی روم نمی شد اینو از مامانش بخوام...که خودش موقع خداحافظی از من خواست به اُتاق فرهاد برم و هر چی می خوام به عنوان یادگاری بردارم...من هم خوشحال به طرف اُتاقش رفتم و بی اختیار رو تختش دراز کشیدم و اشک ریختم...کمی که آروم شدم ...با خودم گفتم چیو به عنوان یادگاری ببرم؟ به این طرف و اون طرف یه نگاهی انداختم ولی چیز مناسبی برای یادگاری پیدا نکردم...کشوی میز کامپیوترشو باز کردم تا یه چیزی پیدا کنم...عکس خودمو دیدم که بهش داده بودم داخل یه قاب زیبای کوچولو و یه گل خشک شده کنارش...گلی که وقتی با هم از مدرسه به خونه می رفتیم از وسط یه میدون چیدم و بِهش دادم....با دیدن اون درون قلبم انفجاری عظیم حس کردم و همین طور که اشک از چشمهام جاری بود به گشتن ادامه دادم ...یه دفتر رنگارنگ توجّه ام رو جلب کرد ...بیرونش آوردم و بازش کردم...مثل دفتر خاطرات یه دختر بود...رنگارنگو زیبا...

توو دلم از فرهاد اجازه گرفتم و اونو با خودم بردم...دل کندن از اون اُتاق که بوی فرهادو می داد سخت بود ولی موندنم هم در اون اُتاق با نبودِ فرهاد دردناک تر....

وقتی رسیدم خونه بدون اینکه لباسهامو عوض کنم رفتم رو تختم و دفترشو باز کردم تا بفهمم چی توو اون دل کوچولوی فرهاد می گذشت...

و....
ادامه دارد...

گریه به چشات نمیاد (علیرضا)

2010-04-21T22:33:00.003+04:30

الان داشتم یه آهنگ گوش می دادم....خوانندش نمیدونم کیه اما با شما قسمتش میکنم و ترانشو اینجا مینویسم ....

بگو چی شده عشق من
به من بگو چرا چشمای تو ُپر از غمه؟
هنوزم عشق تو ،توو قلبمه ،هنوزم دوسِت دارم یه عالمه
نگو که دیره...دلم می میره
دیگه گریه نکن ،با گریه تو گریَم می گیره
ِدلَمه که این زمونه به چشات هدیه داده
نمیدونم نازنینم کی به چشات هدیه داده
تو با یه نگاه ساده زندگیمو دادی بر باد
نمیدونی که عزیزم
گریه به چشات نمیاد
نگو که دیره...دلم می میره
دیگه گریه نکن ،با گریه تو گریَم می گیره...

مسیر خانه تا دانشگاه (علیرضا)

2010-04-19T21:36:00.010+04:30

مسیر خانه تا دانشگاه
هر روز این مسیر سرسبزو از خونه تا دانشگاه با تاکسی طی میکنم و همیشه در ذهن دوست داشتم به راننده بگم ماشینو نگه داره تا وسط راه پیاده بشم و قدم در اون دشت های سرسبز بذارم و با سبزه ها که باد شمال به رقص در میارشون همراه بشم و برقصم....از تمام قید و بند های این دنیا رها و آزاد بشم. دوست دارم بدوم تا آنجا که اوج بگیرم و خودمو تو آسمون ببینم و با پرنده ها هم پرواز بشم....ولی خوب همه این رویاهابعد از 45 دقیقه با رسیدن تاکسی به دانشگاه مثل ابر پراکنده میشه و من وارد دانشگاه میشم.
روزهای خاص تو زندگیم چقدر کم هستند ...شاید اگر یه نفر تو زندگیم بود که عاشقش باشم هر روزم یه روز خاص میشد! و این مسیر طولانی رو به اون فکر میکردم ...هر روز به خاطر دیدنش وبا اون بودن میرفتم دانشگاه و درس می خوندم در این غیر این صورت که به رشتم زیاد علاقه مند نیستم...خوب دیگه چرت و پرتو آیه یأس خوندن بسته....عشقی که نمیدونم کجاست و کیه یه روزی میاد تو زندگیم و منو از تنهاییام در میاره! یکی که اشتباهی نباشه و تا آخرش باهام بمونه ....ولی اُمیدوارم زود تر بیاد

دیروز،امروز،فردا

2010-04-18T00:45:00.003+04:30

توو هر دوره از زندگیمون احساس میکنیم که قبل از این چقدر بچه بودیم!
ما الان هم بچه های فردا هستیم...خب ابن بد نیست،بلکه هم نشان از رشد ذهن انسان داره!
ولی گاهی وقتا هم میشه که احساس میکنی بچه شدی و یا به نظر قبلا بهتر از حال بودی...

گاهی خیلی چیزا،حتی در مورد خودمون،چنان تغییر میکنن که اگه به گذشته نگاه کنیم از تعجب انگشت به دهان میشیم که"avvv واقعا...؟!!!"

چه ها که برا مون ارزشمند میشن و چه چیزها که از ارزش و اعتبار و اهمیت برامون میفتن...

از طرز آرایش موها و لباس و ذائقه ی غذایی گرفته تا روابط و عقاید آدم و ...

برای خودم بارها پیش اومده که پیش خودم گفتم"فکرشم میکردی که یه روز سیگار بکشی!فکرشم میکردی یه روز عاشق یه پسر باشی!فکر میکردی یه روز دانشگاهت شهرستان باشه و تو دور از خونه؟!یا اینکه کی فکرشو میکردی که یه روز ابروهاتو ورداری یا موهاتو بلند کنی!"
اینا تازه خوباشه!

امیدوارم هر موقع که به گذشته نگاه میکنیم،لبخند بزنیم نه اینکه افسوس بخوریم...

باور

2010-04-17T01:09:00.000+04:30

انصافا که زندگی سختی داریم...
اگه از خیلی مشکلات روحی و اجتماعی فاکتور بگیریم،از اینکه همیشه باید ظاهرسازی کنیم و بسیاری نیازهامون رو به صورت غیر اصولی و غیر طبیعی(ممکنه از نظر یه str8 طبیعی باشه)پاسخ بدیم،نمیشه گذشت...
اضطراب و ترس از آینده،روابط پر از استرس و نگرانی از بدنام شدن در بین افراد خانواده یا محیط زندگی و...و بالاخره پیدا کردن شریک مناسب که بشه روش حساب کرد،دغدغه ی بسیاری از همجنسگرایان هستش.
نمیدونم تا حالا شده که احساس کنین غمگین هستید یا دلشوره دارید و یا فکرتون مشغول باشه اما ندونید دلیلش چیه؟!
دلت میخواد به چیزی که هستی فکر نکنی و خودت رو بی تفاوت نشون بدی!شایدم میگی این فکرا مال بچه هاست و من بزرگ شدم و الان چیزای مهمتر هست واسه فکر کردن و این حرفا...
حالا یکم فکر کن!
به تحصیلاتت،شغلت،بدهکاریت،طلبت،روابط خانوادگیت و اینجور مسایل...

ه.ه.ه.ه...برای همه ی اونا یه جوابی پیدا میشه،نه؟!

حالا چی؟فکرت آزاد شد؟!!!
فکر نمیکنم!

به نظر من ما با خودمون رو راست نیستیم که چی میخوایم وجه ایرادی داره...

قاصدک در سال جدید

2010-04-16T03:02:00.002+04:30

بازم اومدم...

توو تموم این مدتی که ننوشتم،حادثه های تلخ و شیرین زیادی اتفاق افتاد که دلم میخواست همون موقع حوصله داشتمو مینوشتم!

اما خب نشد،بجاش سعی میکنم لا به لای پست هام یه گریزی به قبل بزنم...اسمش رو هرچی دوست دارید بزارید!

قصه،جک،خاطره،آموزنده،درد دل و هرچی،مهم اینه که من مینویسم و یه عده که حوصله دارن میخونن :)
زمان مثل برق میگزره.انگار همین دیروز بود که شروع این وبلاگ بود و چه دورانی که توش ثبت نشد...!
بتکده ی قاصدک به گلخونه ی امید تبدیل شد.و خداییش عجب سالی بود که گذشت...
خلاصه اینکه تا حوصلم سر نرفته،BUZZ!!!...

سال نوی خورشیدی بر پارسیان مبارک

2010-04-01T02:21:00.003+04:30

ایام نوروز هم داره نموم میشه و من تازه امروز 12فروردین وقت و حوصله کردم که عید که دیگه داره تموم میشه اما سال نو رو به همه و به ویژه خواننده های همیشگیه وبلاگم تبریک بگم...البته وقتی پیام نوروزی دوستمو دیدم خیالم راحت بود که گفتنی ها رو با قلم قشنگش گفته.

داستان و تفسیرو خبر و... زیاد دارم اما خب واقعا حوصله ی نوشتن نیست!ولی به زودی مینویسم.

سال نوی خورشیدی رو تبریک میگم

***به امید آزادی ایران و سلامتی ایرانیان***

عقیده ها

2010-03-30T13:58:00.010+04:30

آدم وقتی وبلاگ دیگرانو میخونه یه کم گیج میشه!! آدمها چقدر عقیده های مختلف و متفاوتی دارن، گاهی که در مورد موضوعی اختلاف عقیدهامو با عقیده شخص دیگه میبینم....با خودم میگم آیا واقعاً عقیده من درسته یا اون؟! اصلاً کی یا چی میتونه درستی و حق بودن عقیده های ما رو ثابت کنه؟! حالا در مورد هر موضوعی مثل خدا ،سیاست ، دین، ازدواج،گرایش های جنسی، خصویت های فردی ....و خیلی چیزای دیگه !!

وقتی هر کسی فکر کنه عقیده خودش درست و بی نقص هست پس چطور معیاری برای درستی عقیده ها میشه پیدا کرد؟!

به نظر من فرهنگ و دین غالبِ هر کشور ، شهر و خانواده رو عقیده های ما تأثیر خیلی زیادی دارن ...شاید این عقیده ها با بالا رفتن سن و باز شدن دیدمون نسبت به دنیای اطرافمون تغیر کنه ،حالا یا مثبت یا منفی! همینش برام سوال ِبی جوابه که چطوری میشه فهمید این تغیر عقیده ها در جهت مثبت پیش میرن یا منفی؟!

وقتی یه دانشمند یا یه فیلسوف بعد سالها علم اندوزی و تجربه میبینه عقیدش در مورد مسأله ای غلط بوده پس من چه نتیجه گیری باید بکنم؟ که معیار درستی یا نا درستی یه عقیده عقل نمیتونه باشه؟! احساس! احساسم میتونه دخیل باشه در عقیده هامون !ولی من دنبال معیار درستی و نا درستی هستم نه عوامل شکل گیری یه عقیده! شاید یکی بگه معیار دین و حرف خداست ! ولی معیار درستی خدا و دین چیه؟ در مورد این که خیلی از عقیده ها و دستورات دینی در قرآن اُمده که ما شرقی ها داریم ازشون استفاده میکنیم ،دانشمندان و محققان غربی با علم ثابت کردن! یعنی معیار درستی یه عقیده رو با اثبات علمی یا دینی میشه فهمید؟

ولی باز هم آدم هایی رو دیدم که به این وجود به خدا اعتقادی ندارن! به پیامبراسلام و حوادث اون دوران عقیده ای ندارن ولی به اقتدار کوروش و داریوش که هزاران سال قبل تر از پیامبر اسلام بوده و صرفاً به دلیل بزرگ بودن قلمرو فرمانروایشون اعتقاد دارن و حتی افتخار می کنن ! حتی یه خاطره هم از اون ها ندارن بگن ! و همه ما اینو میدونیم که در پس هر کشور گشایی و اضافه کردن قلمرو به کشور خون ریزی ها و ظلم ها شده ،چرا وقتی به فرمانروایی چند صد هزار ساله ایران مینازن به این چیزاش فکر نمیکنن!

خوب این هم عقیده منه! به درستیش اطمینان 100 درصدی نمیدم ولی وقتی فکر کردم به این نتیجه رسیدم. به نظر من محکوم کردن یه عقیده فقط به دلیل اینکه با عقیده ما تناقض داره کار اشتباهی هست! اگر با عقیده ای مخالفیم این وظیفه ماست که در مورد اون عقیده بررسی و تحقیق کنیم.من همیشه اگر با عقیده ای مخالف باشم بهش 1 % درستی میدم و 1 % به عقیده خودم اشتباه! و در موردش تحقیق میکنم! ولی باز هم این تحقیق عقیده کاملا ً درستُ به آدم نشون نمیده!! چون در دنیایی داریم زندگی می کنیم که دورغ و سود جویی وجود داره و هیچ آدمی هم کامل نیست حتی اون شخصی که عاشقش هستیم! دوست دارم بیشتر در این مورد حرف بزنم و یه نتیجه خوب ازش بگیرم امّا تنهایی که نمیشه! به نظرات شما هم احتیاج دارم پس ادامه مطلب بعد از شنیدن نظرات شما ...

علیرضا

بهارِ دل ها

2010-03-25T01:20:00.004+04:30

تو بهار باش تا از هر کجا گذر کردی دلها جوانه بزنند و گلهای اُمید سر برآورند...

(علیرضا)

عشق...

2010-03-25T01:07:00.006+04:30

به نام آفریننده عشق

خوب ویکتوریا هم به عشقش ، جرُنیمو رسید و من یه نفس راحت کشیدم.
چقدر خوشحال شدم آخر سریال ویکتوریا اینجوری تموم شد.رسیدن آدمها به عشقشون واقعاً تحت تأثیرم قرار میده البته اگه برای این وصال دیگران رو زیر پاهاشون له نکنند و نادیدشون نگیرند.
الان تو این سن خیلی دوست دارم عاشق کسی باشم که اونم عاشقم باشه....من قبلاً تجربه عشقی داشتم و الان تنها ،عشقی می خوام که در جای معقول و مناسب خودش باشه ،نه عشقی که به ضررم باشه و به نابودی زندگیم منجر بشه!
عشق چیزی باید باشه که آدم احساس بهتری تو زندگیش پیدا کنه، نه اینکه زندگیشو از هم بپاشونه....می دونم گاهی شرایطی پیش میاد که باعث میشه چشم و گوشمون بسته بشه و عاشق کسی بشیم که در واقع ،شخص مناسبی برای ما نیست !
من هم به قسمت اعتقاد دارم هم به قدرت انتخاب و اختیار!
امشب خونه یکی از آشنا ها مهمونی رفته بودم ،پسر خانواده بهم گفت علیرضا ها ، تو زن گرفتن شانس میآرن....گفتم خدا کنه اینطور باشه ...مادر ِ خانواده گفت همه ی علیرضا ها آدمای خیلی شیرین و خوبین....با خودم گفتم نمی دونستم اسمی که مادرم رو من گذاشت انقدر فواید داشت ...
خوب برگردیم سراغ بحثمون ...دوست دارم قبل از اینکه ازدواج کنم عاشق همسرم باشم و از این اطمینان داشته باشم که اونم عاشقمه چون زندگی بدون عشق برای من بی معنی ِ! و یه عمر قرار با همسرم زندگی کنم.
شاید عشق مهمترین موضوع زندگی نباشه ولی عشق ِ پاک و خالص درمانگر ِ همه مشکلات ِ زندگی میتونه باشه.
زندگی سخته! امّا وجود کسی که عاشقش باشیم در کنارمون تحمل سختی ها رو راحت تر میکنه! الا ن یه مطلبی داشتم میخوندم درباره فواید بوسه! چیزایی نوشته بود که تا حالا نشنیده بودم ،شاید 2 تا عاشق که همدیگه رو از روی عشق و محبت میبوسند این چیزا رو ندونند! که چقدر این بوسه ها می تونه رو روح ، جسم و زندگیشون تأثیر ِ مثبت بزاره!
اُمیدوارم همه آدمها در زندگیشون یه عشق پاک و بی آلایش رو تجربه کنند و لذت عشق واقعی رو بچشند ،عشقی که به زندگیشون آرامش میده و دلچسب ترِش میکنه.

(علیرضا)

گذر سالها...

2010-03-18T23:52:00.007+03:30

سال ها چه زود از کنار ِ چشمانمون می گذرن....آنقدر زود که بزرگ شدنمونُ متوجه نمی شیم. یه روزی سال ِ 89 خیلی برام دور بود امّا الان فاصلش با من ، تنها دو روزِ !
به پشت سرم که نگاه می کنم پر از خاطره ،تجربه ، شادی و غم می بینم که همشون سخت یا آسون ،شیرین یا تلخ ،خوب یا بد گذشتند.گاهی دلم برای بعضی از روزها تنگ میشه و بعضی از لحظه ها هم خوشحالم می کنن.
به دور و برم که نگاه می کنم می بینم خیلی از آدمها بی خیالن و بدون تأمل از کنار اتفاقات و مسایلی که داره تو دنیا رُخ میده ،سال ها رو یکی پس از دیگری کهنه میکنند و جلو می رن.چرا این آدمها به اون مردمانی که در بدبختی و رنج زندگی می گذرونن ،فکر نمی کنن و به کارهای کثیف و بی رحمانشون ادامه میدن !؟ مردمانی که تو سیل،زلزله،جنگ ،خانواده و عزیزترین افراد زندگیشون ،خونه و سرپناهشونُ از دست دادن.....حتی نمیتونم خودمُ جای اونها بذارم !
واقاً خدا رو به خاطره تمام لحظه هایی که ازش سلامتی ِ خودم و خانواده و دوستانمُ خواستم و بی منت برآورده کرد،شکر میکنم .خدایا به خاطره تمام لحظه های زندگیم،حتی لحظه های بدش ازت ممنونم ،چون میدونم تو هر ثانیش حضور داشتی و به فکرم بودی.می دونم که اون لحظه های بد که من اسم ِ بد روش گذاشتم شاید خوب و به نفعم بودن که من از نفعش بی خبر بودم!
خدایا در کل سالی که گذشت ،سالِ خوبی برای من بود ازت ممنونم و از تمام آدمهایی که نقش خوبی تو زندگیم داشتن حتی اون آدمهایی که برای من کار مثبت و خوبی انجام دادن و من از کارشون بی خبر بودم.
خدایا امیدوارم سال جدید هم همیشه تو قلبم باشی و ازت غافل نشم ،از تو خواسته هامو می خوام چون تو تنها کسی هستی که نگفته از خواسته هام با خبری و قادر به برآورده کردنشون هستی!و صد البته خودم هم بیشتر تلاش میکنم. ازت می خوام زندگی تمام آدمها رو شیرین کنی ..می دونم خواسته بزرگیه...امّا دوست دارم تمام همنوعانمُ خوب و خوشبخت ببینم.
....یه کم خوب بودنو خوب زندگی کردن چیزی از ما کم نمیکنه ...وقتی خوب زندگی کنین و احساس کنین آدمِ خوبی هستین حداقلش خودتون احساس آرامش می کنین علاوه بر اینکه آدمهای اطرافتون هم از وجودِ خوبتون بهره میبرن!

برای از بین بردن ِ غرور ،حسد ،دروغ ،خیانت ،فحش دادنُ بد دهنی ،شکستن قلب دیگران،بردن آبروی دیگران ،فساد ،شکستن حرمت ها ،ظلم ،کُشتن ِنامردی ها و دو رویی ها .....و هزاران بدی دیگه که همه ازش با خبرن ،یه نفر به تنهایی نمی تونه نتیجه ای بگیره،اگه همه از خودشون شروع کنند و تنها حرفشو نزنند بلکه عمل کنند نتیجه میده!آدمهای خوب هم زیادن ولی دستشون تو دست هم نیست و دلهاشون با هم نیست پس خوبیشون هیچ قدرتی نداره!من برای آروم کردن دنیا و ایجاد صلح و دوستی رو زمین و نابود کردن بدی ها خیلی خیلی کوچیکم.امّا این دلیل نمیشه از خوب بودن و خوب زندگی کردن و رسیدن به هدفهام دست بر دارم.

از ته ِ قلبم آرزو می کنم همه چیز برای همه روبه راه بشه...
***عید نوروز و سال جدید مبارک***علیرضا28/12/1388

شروعی دیگر

2010-03-17T12:04:00.003+03:30

سلام ،علیرضا هستم و به خواسته دوست عزیزم یعنی نویسنده اصلی این وبلاگ من هم از این به بعد گه گاهی می نویسم.
موضوع برای نوشتن تو ذهنم زیاد دارم اما خیلی وقته که دستم به قلم نرفته،آخه قبلنا زیاد می نوشتم ،حتی کاغذ واسه نوشتن کم می آوردم و از دفترهای درسیََم ورق قرض می کردم.امّا درس و دانشگاه و مشغله های دیگه باعث شد یه مدتی از نوشتن فاصله بگیرم به حدی که دفتر خاطراتم باطریش تموم شد و عقربه هاش ایستاد.تا اینکه دوستم لطف کردو این فرصتُ برام فراهم کرد تا دوباره بنویسم.
الان قصد دارم درباره چیزی حرف بزنم که برام مهمترین هست تو زندگیم....وجودی که منو آفرید ...خُدا
همه ی ما به خالقمون و اینکه کیه و چطور ما رو آفرید فکر کردیم حتی وقتی 5 ، 6 سالِمون بود،اون موقع ها چیزهایی از مادر و پدر و معلم هامون درباره خُدا شنیدیم که ما رو بیشتر به فکر فرو می بُرد....گاهی به نتیجه ای نمی رسیدیم و شور شوق کودکانه باعث می شد از فکر کردن دست برداریم و مشغول بازی بِشیم.
یادمه وقتی خیلی سِنَم کم بود فکر می کردم خُدا یه دایره خیلی بزرگه ...راستش هر چی که خوب بود تصوری دایره وار و بدون ِ زاویه ازش داشتم.قدرت ِ حفظِ خاطراتم خیلی زیاده...یادمه وقتی مهد کودک می رفتم بعضی اوقات با دوستامون در مورد خدا حرف می زدیم؛یه پسره میگفت
خُدا یه جای ِ خیلی سیاه هستش که اونقدر اونجا سیاه ِ هیچکس خُدا رو نمی تونه ببینه! یکی میگفت خُدا شبیه ِ یه مگس ِ خیلی بزرگه...و خیلی نظرات ِ دیگه که محصول ِ خیالبافی خود ِ بچه ها یا تصّوراتِ والدینشون بود.منم به بچه ها حرفای ِ مادر و پدرم ُ می گفتم،اینکه وقتی میگیم خُدا بزرگه منظور ابعاد و اندازش نیست بلکه بزرگی ِ اراده و قدرتش و مهربونیشه! اینکه وقتی میگیم دیده نمیشه به خاطره اینه که جسم نداره!
......از اونجایی که ما انسان هستیم و علاوه بر روح جسمی داریم که اونو بیشتر از روحمون درک می کنیم،برای ِ هر چیزی که فعل ، اختیار ، اراده و قدرت داشته باشه چیزی شبیه جسم برای اون قایل می شیم؛ پس اینکه گفته میشه خدا بدون جسم هست و دیده نمیشه ،طبیعی هست که خیلی آدما به خدا اعتقادی نداشته باشند.امّا خیلی ها هم با این وجود به خدا اعتقاد دارند چون در وجودشون حسِش کردن ، حالا هر کسی به نحوی....یکی با شفا پیدا کردن از یه بیماری نا علاج، یکی با موفقیت تو زندگیش ....یکی با مردن و دوباره زنده شدن....و...
و من خُدا رو در تمام ِ لحظه های زندگیم و در تک تکِ اجزای اطرافم حس کردم....فاصله؟ فکر نکنم فاصله زیادی با من داشته باشه،خیلی هم نزدیکه ،نزدیک ترین جا ....تو قلبم....چطور می شه که وجود نداشته باشه؟؟ وقتی بهِش فکر می کنم اشکی از دریاچه قلبم به جریان می اُفته و از دریچه ی تنگ و باریکِ چشمم جاری میشه،اون اشک اونقدر گرم و سوزان ِ که می شه گرمای ِ عشق ِ خدا رو حس کرد و چه چیزی شیرین تر از داشتن ِ این حس....! چه بسا این حس خیلی زیبا تر از دیدن ِ بصری خداست.هیچ کس نمی تونه این حس ِ فوق العاده ُ به دیگری منتقل کنه جز خود خُدا.
قبل از اینکه بنویسم سرم به شدت درد می کرد ونمی دونم چطوری دستم به نوشتن رفتُ از خدای مهربونم دارم می نویسم ،حتی سر دردم هم خوب شد ....حتی فکر کردن به خُدام شفای منه ....خُدایا حرف هام درباره تو و با تو هیچ وقت تمام نمیشه....دوسِت دارم.
علیرضا

هی..."بشنو از نی چون حکایت میکند"

2010-03-13T23:49:00.000+03:30

اوووف....

گاهي چقدر سخته بخواي منظورت رو به يکي بگي.بيان بعضي حرف ها مثل اجراي يه برنامه ي کامپيوتري ميمونه،با اينکه فقط از صفر و يک تشکيل شدن اما براي اجراي اونا بايد استپ به استپ جلو بري تا نکنه يه جا هنگ کنه يا درست اجرا نشه!

حتي بايد جايي که اونو نصب ميکني هم جايي باشه که گنجايش اون برنامه رو داشته باشه...

به اشکان ميگم نگو "فکر کن..."اما واقعا فکر کن اگه بخواي از چيزي
مثل رابطه با يه شخص با کسي بحث کني،آيا ميشه بدون هيچ زمينه اي حرف بزني؟!
حالا چرا اينا رو گفتم؟! به همون دليلي که هرکي داره اين متن رو ميخونه
و از خودش ميپرسه "خب حالا که چي؟"(بگذریم از افرادی که فقط عادت به خوندن اول و آخر یه نوشته دارن (-; )
اما جاي اينکه اين سوال رو بپرس ميتونه بگه "خب ميرم پست قبلي يا قبلي هاشو ميبينم ببينم اين داره در مورد چه موضوع هايي بحث ميکنه که الان به اينجا رسيده!
حالا واسه اينکه اذيت کنم ميگم;روابط آدما با هم خيلي پيچيدست...
دوست داشتن آدما،هم،پیچیدست!چون هرکسی جای گاه خودش رو داره...
اما از همه ی اونا پیچیده تر درک آدمها از موقعیت کسی دیگست...
اون کس میتونه بهترین دوستت باشه یا حتی یه بیمار که برای در اصل برای پیدا کردن خودش به یه روانکاو مراجعه میکنه...

گاهی حوصله نداریم بشینیم تا یکی بخواد مطلبی رو بهمون بگه،چون در لابه لابی اون حرفا چیزهایی عنوان میشن که فکر میکنیم مزخرفه و یا بی ربط!در صورتی که از بس بی رقبتی نشون میدیمو توو دلمون میگیم "بابا آخرشو خوش است"که خودمون رو از متن اون قضیه دور میکنیم و بی شک نتیجه گیریمون هم به درد عمه ی گرامیمون میخوره!خلاصه اینکه درست وقتی که توو حس گفتن حرفی هستی یا دلت میخواد با گفتن چیزی بار سنگینی از رو دلت برداشته بشه،جوری میشه که اگه به طرفت مربوط نباشه از گفتنش پشیمون میشی و اگه هم براش مهم یا بهش مربوط باشه،بیا و درستش کن یا از اول بگو،تازه اگه حوصله یا فرصتش باشه...

آقا،خانوم، اگه حس خوندن یه مطلب یا شنیدن یه حرفیو نداری پس از اولش یا نخون یا نشنو...

بعله.ه.ه.ه...گفتن و شنیدن یه چیزایی داغش خوبه...

بنویس...

2010-03-07T01:15:00.000+03:30

دلم واسه وبلاگم سوخت گفتم بیام یه چیزی بنویسم!

آخه دست ودلم به نوشتن نمیره وگرنه که کلی چرت و پرت واسه گفتن دارم...
ه.ه.ه.ه...افسوس میخورم که دوستای الانم رو چرا 2سال پیش نداشتم!که شاید اگر هم داشتم،قدرشون رو ندونستم...
اسم نمیبرم ولی میدونن که دوسشون دارم...
چه خوبه در کنار دوست آرام شدن...دوستی رو لمس کردن و محبت رو هدیه دادن و نه گدایی کردن...
چه خوبه که احساس نکنی فقط به خاطر براورده شدن هوس و نیاز دوستت دارن..
توو این دوره زمونه نمیشه کسی رو به آسونی تست کرد که ممکنه خیلی گرون تموم بشه اما باید ریسک کرد و کمی اعتماد!
هنوز هم خوب هست و خواهد بود اما باید خوب گشت...
سعی میکنم زود بیام به این کلبه ی مجازی سر بزنم :)

به سوی ظهور !

2010-03-01T17:14:00.000+03:30

راستش از بس به نوشتهام گفتن خاطره که خودمم نمیدونم دارم از چی مینویسم!والا..
داشتم با اینترنت ور میرفتم که مامان گفت پاشو برو مولوی پرده رو بگیر.از بس گفت تا منم پاشدم و رفتم.حمیدم پیچوند و نیومد!
ماشین و گذاشتم نزدیک BRT و جاتون خالی سوار اتوبوس شدم و مسافرت درون شهریم شروع شد...

از همون اول که سوار اتوبوس شدم،دوربینام کار افتاد و آی چش چرونی کردم...از شانس من به هر طرف نیگاه میکردم بیشتر به عظمت خدا پی میبردم.یاد سوره ی الکیس افتادم"و در مسیر شما کیس ها آفریدیم تا همواره به یاد ما باشید"
خلاصه توو مسیر رفت و برگشت کلی از این سوره های مبارکه به خاطرم اومد و باعث شد تا با بعضی از همون ها هم صحبت بشم(بر فکر بد لعنت)..داشتم با خودم میگفتم BRT اونقدرها هم بد نیست که من ازش میترسیدم!البته ترس که ندارم،همش شوق وصال زود هنگامه!آخه همین چند ماه پیش بود که منو یکی از آشناهامون میخواستیم بریم جام جم(ره) که گفتم علیرضا بیا سر جدت با ماشین نریم که اصلا حوصله ی ترافیک رو ندارم!واسه همینم رفتیم سر خیابون آیت الله مطهری(عج) که سوار BRT بشیم و بریم سمت پارک ملت.خیر سرم حسابی هم ژیگول کرده بودم،از موی سیخ سیخی تا یقه دلبریو...
نشستیم توو اتوبوس و یعد چندتا استگاه یه جا واسه 2تامون جور شد.نشستیم ور دل هم و منم از اینکه الان میرسیم و اونجا و فلانو بیساره میگفتم که چشمم افتاد به 2تا یرادر کت و شلواری که پیش هم نشسته بودن و هی منو علیرضا رو دید میزدن.
یکیشون گلاب به روتون شبیه آلت الله احمدی نژاد بود و فقط یکم ریشش بلندتر بود!آقا از همونجا انگار که بهم الهام شده باشه که اتفاقی میفته دلم هی میشورید!
تا اینکه....ما به ایستگاه ونک رسیدیم.

اون 2تا آقای مهترم میخواستن پیاده بشن که یکیشون با 2تا پسر خوش تیپ پیاده شد و اون یکی هم به ما اشاره زد که بفرمایید پایین که باهاتون کار دارم!

جان؟!!!

همون جا بود که شصتم خبردار شد که آقایون از سربازان گمنام امام زمان هستن که مثل خود اون حضرت لا به لای مردم،بدون اینکه شناخته بشن حرکت میکنن و دست نیازمندانی همچون ما رو میگیرن و به همون جایی میبرن که فقط خود آقا میدونه!

بله...خلاصه تا اومدیم به خودمون بجنبیم و دست حاجت بالا ببریم،خود ایشون لطف کرد و برای تبرک دستی به صورت من کشید که برق 3فاز ازم پرید!
بعد از اینکه پیادمون کردن،برای اینکه مردم منتظر رو از حضور نورانی اون 2عزیز با خبر نکنیم،ما رو با عجله به سمت قدمگاه حضرت راهنمایی میکردن.بعدا فهمیدم که اون پسرای خوش تیپ هم از یاران حضرت بودم که لباس جوانان امروزی رو پوشیده بودن و زودتر از اتوبوس پیاده شدن تا نکنه یه وقت ما تاب دیدن حضرت رو نداشته باشیم و نخوایم بریم!
یکی از برادرا هی میگفت شما"خب...ماشین آتیش میزنی!!!هان...؟؟"
گویا قسط داشتن مارو به پشت پرده ی غیبت ببرن اما خب،اون شب قسمت ما نشد...

بعد کلی تبرک دست و پای عزیزان که نثار ما میشد و الفاظ و دعاهای الهی که به ما دادن،بلاخره تونستیم از برادران جدا بشیم و به راهمون ادامه بدیم.البته پیاده!

توو راه کلی به خودم فحش دادم که چرا درست امروز که خلوت بود ماشین نیاوردم!

گفتم دیگه سوار BRT نمیشم.اما بعد اون بازم سوار شدم.اما انگار اونقدرها هم بد نیست...

...تولدت مبارک...

2010-02-28T23:30:00.000+03:30

9اسفند 1388

امروز تولد یه دوست خوب بود...

یه دوست جون خوب که دلم واسش یه ریزه شده!

عزیزم الهی 100ساله بشی***تولدت مبارک***

نقش بر آب...

2010-02-25T14:50:00.000+03:30

بارها و بارها شده که احساس کردی دلت شکسته اما دلیلش مبهم بوده...

گاهی انتظاراتی از افرادی داریم که اصلا دلیلی براش وجود نداره!

بعضی وقتا هم بازتاب عمل خودمون هستش که باعث شکستن دل و غرورمون میشه.

به نظر من غرور چیز خوبی نیست و باید شکسته بشه ولی...ولی برای کسایی که ارزشش رو داشته باشن،دوسمون دارن و دوسشون داریم!نمونش کسی که سالها باهات دوست بوده و از دوستیش لذت میبردی،و سر مسئله ای باهم قهر کردید.

چرا باید منتظر شد تا اون پا پیش بزاره.شاید اون هم همین حس رو داره!اونوقت چی میشه؟!

اینجاست که بعد مدتها وقتی به پشت سرت نگاه میکنی میبینی پر از این دوستا بودن که بخاطر غرور از هم دور موندین...

و اونجاست که دلت از خودت میشکنه که چرا!

چرا زمانهایی رو ک میشد جای قهر و کینه دوست بود و اذت برد رو به راحتی با غرور گره زدیم و به اعماق اقیانوس کینه فرستادیم و جای سابقه ی دوستی،سایقه ی قهر رو بالا بردیم...

بر عکس چشم باز میکنیم و میبینی ماها و یا سالها با افرادی دوست بودی که تنها شریک شادی های تو بودن و وقتی دلت میخواد تکیه گاه اشکات بشن،پیداشون نمیکنی...

کاش میدونستیم نقش خاطره هامون رو کجا بزنیم...!!!

میشه جبران کرد،اما زمان منتظر جبران ما نخواهد شد !!!

ردپای دوست...

2010-02-23T17:27:00.000+03:30

به دورو برم که نگاه میکنم،چیزی ورای سابقه ی دوستی نظرمو جلب میکنه...

یکی سالها باهات دوسته اما درکش نمیکنی...یکی سالها همدمته ولی درکت نمیکنه...

یکی رو تازه آشنا میشی ولی انگار سالهاس بهش نزدیکی...یکی رو ندیدی اما دوسش داری...

توو زندگی همه ی ماها این تجربه بوده و هست و خواهد بود...

میتونه یه همسایه،یه همسفر ویا به قول امروزی یه دوست اینترنتی باشه...

باز هم تکرار میکنم که ما روابطی رو خوشایند میبینیم که ازش لذت ببریم و برخی از نیازهای درونیمون رو ارضا کنه...

نمیفهمم چرا بعضی ها اصرار دارن که نباید از دوست،هیچ توقعی داشت!

اینکه ما از کسی نباید طلبکار باشیم به جای خود ولی یه تفاوتی بین یه دوست و یه غریبه باید باشه!
همینطور یه دوست معمولی با یه دوست صمیمی و...
همین براورده شدن توقعات منطقی از سوی 2طرف هستش که درجه ی دوستی رو مشخص میکنه!
اینکه بعد ماه ها یه دوست هم دوره ایه مدرسه یا دانشگاهت،بدون هیچ توقعی باهات تماس میگیره و احوالت رو میپرسه خیلی خوشحال کنندس،ولی وفتی به اصطلاح صمیمیترین دوستت بعد چند روز حتی جواب زنگتم به زور میده به همون اندازه ناراحت کنندس و وقتی نوبت به مقایسه میشه،فقط اسم از سابقه ی دوستیه...
توو دنیای ارتباطات هستیمو گاهی دوستت برای خبر دار شدن از تو سراغتو از دیگری میگیره!
ادعای دوستی رو میبینن اما گوشیه موبایل و تلفن رو توو دست خودشون نمیبینن که حتی یه اس ام اس خشک و خالی به خودت بدن!
به هرحال وقتی از دور نگاه میکنم میبینم دلیل هر توقعی یه چیز دیگه هم هست و اون توقع خود طرف هست!
اینکه اصرار داشته باشیم صمیمی هستیم...
چه بسا افرادی صمیمی،که هرگز جز ادای بی منت رسم دوستی،در کنارمون هستن و ما ازشون لذت میبریم،بی اون که بدونیم دوسمون دارن و قدرشون رو بدونیم...
الان مجریه تلویزیون جمله ای رو گفت که انگار داشت به نوشته هام نگاه میکرد!
حکمت دوستی به کنار هم بودن نیست،بلکه به یاد هم بودنه....

دوران گذار...

2010-02-22T16:24:00.000+03:30

خیلی فکر کردم که چی بنویسم!

هی نوشتم...هی پاک کردم...

آخه دیگه خسته شدم بس که از یه عشق بی حاصل نوشتم و به قول خودش آب در هاون کوفتم...

نمیدونم والا چرا بعضی ها مثل من دنبال یه سوژه میگردن که خودشون رو سر کار بزارن و اسباب ناراحتی رو واسه ذهنشون فراهم کنن!...

به نظرم هر آدمی توو زندگیش دوران خاصی رو تجربه میکنه که نه تنها با گذشته اش فرق داره،بلکه آغازی برای آینده ای متفاوت هست...

گفتی شتابِ رفتن من از برای توست،آهسته تر برو که دلم زیر پای توست...
با قهر می گریزی و گویا که غافلی آرام سایه ای همه جا در قفای توست...
ای دل نگفتمت حذر از راه عاشقی رفتی،بسوز اینهمه آتش سزای توست...
جستم از دام به دام آر گرفتار دگر من نه آنم که فریب تو خورم بار دگر
شد طبیب من ِبیمار مسیحا نفسی تو برو بهر علاج دل بیمار دگر

خیلی وقت بود که باید این بت رو میشکستم!
دیر هست اما پشیمون نیستم...
چون باعث شد تجربه های زیادی به دست بیارم...
اینکه قدر کسایی رو که دوسم دارن رو بدونم و سعی نکنم دل آدمی رو بشکنم..
همینطور بفهمم شکست عشقی پایان زندگی نیست..و
ساده بگم،مرگ نیست..!
میشه باز هم دوست داشت و عشق ورزید...میشه دوباره ساخت و دوباره معنا داد....
نوشتهای گذشتم رو پاک نمیکنم،چون میخوام سند ظلمی باشه که 2سال به دلم کردم...
عشقی که به پاکیش قسم میخورم و هرگز هوسی به دلم راه ندادم...

روم به جای دگر،دل دهم به یار دگر،هوای یار دگر دارم و دیارِ دگر
به دیگری دهم این دل که خوار کرده ی توست،چراکه عاشق نو، دارد اعتبار دگر...
خبر دهید به صیادِ ما،که ما رفتیم به فکر صید دگر باشدو شکار دگر
تا کی جفا کشم زتو ای بی وفا برو!بگذاشتم به مدعیان مدعا برو!
دشمن نکرد آنچه تو کردی به دوستی،بیگانه ام دگر،برو ای آشنا،برو!
امید صلح نیست دگر،نیست،نیست،نیست منشین؛ برو..برو..برو ای بی وفا،برو..!

ه.ه.ه...
سکوت بهترین فریاد هاست......

هوا بس ناجونمردانه سرد است...

2010-02-17T14:15:00.000+03:30

میگن تا بچه گریه نکنه پستونک دهنش نمیزارن،یا یه چی توو همین مایه هاس دیگه...

بعضی نیازها هست که نمیشه به زبون آورد!

بگم بغلم کن...بگم ببوس...بگم نوازشم کن...بگم بهم بگو که دوسم داری...و...

خب اگه قرار باشه بگم که میرم یه رباط میخرم!

اوه...جالی خودم خالی...

چه چیزا که توو این چند روز ندیدم و نشنیدم و نخوندم...

حوصلم سر رفته!دیگه حتی باید به خودمم التماس کنم تا دستی به سرم بکشه...!
هرچی هم خوب باشی و مهربون،فقط کافیه یه کارت به مزاج دیگری خوش نیاد...
ه.ه.ه...یخ کردم!نمیدونم از سردیه هواست یا سردیه آدما....

سایه های خیال

2010-02-14T20:01:00.000+03:30

ای بابا...

دیگه دل و دماغ حرص و جوش خوردن ندارم!

به هرکی اینو گفتم میگه،حتما سرت به جایی خورده..!سالمی؟حالت خوبه؟!

خب چی بگم؟!چی دارم که بگم...از کجاش بگم..؟!

هه...فقط گاهی یواشکی با یه ادی غریبه میرم سراغ پنجرش و یه فوضولی توو پروفایلش میکنم...

بعدشم پشیمون میشم!

ه.ه.ه...من که نیستم ببینم چی شده،ولی از نوشته هاش که تغییر میکنه میفهمم باز یه آدم جدید وارد ذهنش شده...

توو این 2سال،کم نبودن افرادی که دوستشون داشتم ولی ترسیدم باهاشون یه رابطه ی عاطفی شروع کنم!

الانم هستن...

قبلا هم گفتم که همیشه دیر میرسم...همیشه یه جای کار لنگ میزنه...وقتی هم هیچ مشکلی نباشه،دیگه واقعا شک میکنم...!!!

چقدر سخته وقتی کسی رو دوست داری ولی مجبوری پنهان کنی!بخاطر خودش و به خاطر خودت و چون دوستش داری...

به خاطر همینم گاهی اوقات،بر خلاف میلم اونا رو از خودم روندم تا از طغیان و طوفان اقیانوس دلم در امان نگهشون دارم.!

اووف.ف...توو این دوره زمونه که به قول ترانه ی نیما"عشق یه چیزی مثل کشک و دوغ"،همون بهتر که توو خودم بریزم و پنهونش کنم تا اینکه بخوام دلم و رسوا کنم..

اعتراف میکنم،عکس ظاهرم،خیلی ضعیفم...

بزار لااقل از زخم های یه نفر بسوزم تا بخوام دلمو هزار تکه کنم و هر تکه ش جای یه خجر...

از ديو و دد ملولم و انسانم آرزوست...

ولنتاین...

2010-02-14T00:35:00.000+03:30

هی...روز عشق بین المللی هم رسید :)

نمیدونم به کی باید تبریک بگم!

اما جای اینکه از کسی اسم ببرم،روز عشق رو به همه ی عاشقا تبریک میگم...

چیزی نمینویسم و ترجیح میدم بزارم برای روز عشق ایرانی!
اما امروز یاد یه خاطره افتادم!
یه همچین روزی،دقیقا 2سال پیش،مثل امروز تنها بودم!اما یه تفاوتی داشت و اونم این بود که اون روز عشقم بود ولی در سفر...
امروز داشتم با یکی از دوستام که تووی همون شهر زندگی میکنه حرف میزدم که یاد اون روز افتادم...
حوصلش سر رفته بود و تووی ویلا تنها بود!
هه...تلفن به دست یا با دکمه های هود ور میرفت یا هی اینور اونور و شکایت از تنهایی و اینکه حوصلش سر رفته میکرد...
ه.ه.ه..چقدر ساده بودم که خیال میکردم دلش واسه ی من تنگ شده...اما من آروم بودم...آروم و گوش...
دلم میخواست از توو سوراخ تلفن برم اونور و بغلش کنم و حسابی ببوسمش و هرکاری بکنم تا دیگه احساس ناراحتی نکنه...
به نظرم غم عشق آدم سنگینتر از غم خود آدم حس میشه...!
بگذریم...گذشت...!
ولی یه چیز رو درس گرفتم که همیشه نمیشه به خلوت کسی اعتماد کرد...
بعضی ها وقتی تنها میشن یا حوصلشون سر میره،بهترین بازی که آرومشون میکنه،بازی دل دیگرانه...
شاید این بازی ماها ادامه پیدا کنه ولی همیشه یک بازی خواهد بود...

حباب...

2010-02-12T16:14:00.000+03:30

ارزش محبت به استمرار آن است، نه به اندازہ ی آن...
همینطور که نشستی و تنهایی هات رو میشموری،یهو یه دست مهربون یا یه صدای آشنا،میاد و تنهایت رو میخره...
دلت از همه جا پر و شکسته اما یه دل مهربون میاد و یدک کش دلت میشه...
گاهی همون اتفاقی که میخوای میشه،اما گاهی میشه و با خودت میگی کاش که نمیشد..!
همین طور که به بار تجربیاتت اضافه میشه،تازه میرسی به نقطه ای که میفهمی،هیچ چیز ثابت نمیمونه حتی اخلاق آدما...
همه بعد مدت کوتاهی رفتاری رو نشون میدن که دلشون میخواد و اگه خوشت نیاد "راه باز است و جاده دراز...".
قبلا آره اما دیگه واسم عجیب نیست که آدما زود از هم خسته میشن...
دیگه دوستی معنی خاص نمیده...هرکی گفت سلام،دوستته و هر موقع که دلش خواست میزاره و میره...
ماها برای همه چیز وقت داریم اما همیشه وقت کم میاریم...

هه...زیاد برخورد مینم با کسایی که حتی دادن جواب یه sms براشون سخته و میگن مگه ما بیکاریم.کی حوصله داره...

میتونه دوستت باشه،که چند هفته ازت دوره و دلت براش تنگ شده و دلت میخواد خبری ازش داشته باشی،آخرم خودت دست بکار میشی،ولی حتی جوابتم نمیده...
یا کسی که خیال میکنی از تماس تو خوشحال میشه،اما در واقع تو رو مزاحم میدونه...
نمیشه خیال کرد که این وسایل و امکانات برقراری ارتباط بین افراد وجود نداره!
امکاناتی که در بیشتر شرایط امکان استفاده ازش رو داریم اما نمیخوایم!و هزار و یک بهونه داریم!
smsی که نمیرسه،چتی که چراغمون خاموشه،زنگی که صداشو نشنیدیم،تلفونی که ما حموم بودیم و...
والا دیگه جواب sms رو حتی اگه دنیا هم کار داشته باشیم،اگر طرفمون رو 2زار ارزش براش قایل باشیم،میشه حداقل تووی دستشویی هم جواب داد(نکنید!گوشیتون میفته بدبخت میشید،خواستم بگم خواستن توانستن است:) ).
خلاصه اینکه به نظر من کیفیت یه رابطه به نزدیک بودن افراد به همه،نه لاف دوستی زدن و انجام رفتارهای خوشایند گذرا...
بازم یه حرف قدیمی از خودم که اگه تو یه رابطه شناخت و معرفت نباشه،مثل حبابی میمونه که با هر اتفاقی میترکه!با تمام زیبایهاش...

به امید آزادیت،ایرانم...

2010-02-11T18:19:00.000+03:30

همرزمانم

مرگ یا زندگی

My Heart

2010-02-10T00:08:00.000+03:30

سلام خوبی دلم؟

روم سیا...خیلی مدته که باهات حرف نزدمو حالتو نپرسیدم!
آخی...بمیرم الهی....چرا اینقدر پیر و شکسته شدی؟؟!!!!
یه زمانی صاف و یه دست بودی،اما حالا چقدر تیکه تیکه و وصله پینه....
بمیرم برات،چرا تحمل میکنی...چرا نمیخوای مثل دوستات باشیو به خودتم فکر کنی...
من چه کاری از دستم بر میاد؟!برو توو آینه یه نگاه به خودت بنداز...
ساده...بدون آرایش...بدون رنگ...
کاش تو هم مثل دوستات به خودت میرسیدیو شیک میشدی...
به جای این زخم ها و وصله ها،هزار نقش و نگار رو تنت کار میکردی...
هر بار که سرک کشیدم،دیدم با تمام خستگیت،داری گوشه های لب پر شده ی دل دیگری رو صاف میکنی و بهشون روغن جلا میزنی...اما پس کوشن؟!کجا رفتن؟!
هیچ کدوم تنها نیستن،حتی اونا که...
هان؟چیه؟باشه،فریاد نزن سرم...باشه...باشه...
شرمندتم :( میدونم منم خیلی خیلی بهت بد کردم...اصلا همش تقصیر منه...
تمام جای پاهایی که روی بدنت نقش بسته رو من باعث شدم.
حق داری اگه هرچی بارم کنی و بد و بیراه بهم بگی...
ه.ه.ه...میخواستم تنها نباشی،اما تنهاترت کردم و تو رو که با ارزشترین دارایی زندگیم هستی رو به راحتی به دیگری هدیه میدادم...
آخ.خ.خ....وایسا ببینم اینجا چی پیدا میشه که مرهمت بشه...
آم.م.م...دود سیگار!بوی الکل.اما نمیدنم شربت محبت چی شده!؟
هی؟!صبر کن ببینم...دستات یه بوی عجیبی میدن..!آره،خودشه :( !چرا نفمیدم!پس روغن جلا نبود...

روزگار مبهم

2010-02-08T10:35:00.000+03:30

از چی میترسی؟اینکه دل ببندی یا دل ببندن بهت؟!
خب چه اشکالی داره؟
چه بسا گاهی از کسایی که دوسشون داری دور میشی،که مبادا وابسته بشی...

به نظر این کار،یه جور فرار و دور شدن از خودت نیست؟!جنگ با احساسات درونت...

خب وابستگی چه ایرادی داره؟بخوایم یا نخوایم،اگه دلمون یه جا گیر کنه،وابستمونم میکنه!

ما برای کی زندگی میکنیم؟ خودمون یا اطرافیانمون؟(پدر و مادر یا فامیل)...

همین زندگی کردن برای دیگرانه که باعث میشه جای پرورش احساساتمون اونا رو سرکوب کنیم...

به نظرم این در مورد همجنسگراها بیشتر صادقه که به خاطر ترس از آینده ای مبهم،هم با احساسات خودشون و هم دیگران خواسته یا ناخواسته بازی میکنن...

تا حدودی حق میدم اما میشه بهتر دید و بهتر عمل کرد و تا جایی که ممکنه سعی کرد برای خودمون زندگی کنیم..

زندگی کوتاه و ارزشمنده...

من از پروانه بودن ها،من از ديوانه بودن ها...

من از بازي يک شعله سوزنده که اتش زده بر دامان پروانه نمي ترسم!

من از هيچ بودن ها،از عشق نداشتن ها...

از بي کسي و خلوت انسانها مي ترسم!

من از عمر رفاقت ها،من از لطف صداقت ها...

من از بازي نور در سينه ی بي قلب ظلمت ها نمي ترسم

من از حرف جدايي ها،مرگ اشنايي ها...

من از ميلاد تلخ بي وفايي ها ميترسم!

باز چیه؟!

2010-02-06T04:55:00.000+03:30

همه چیز دست به دست هم میدن و افکارت رو بهم میریزن!
کجاست اون آغوش پاک...
آن احساس شیرین و بی هوس...
نه!نه...همان هوس ...یک هوس با دستان پاک تو...هوس داشتن رویای با تو بودن،با تو موندن،با تو رفتن...
آه...کاش دلم زبانی چون سرم داشت...
نه!نه...شاید اونوقت،آتش جهنم،سرد میشد از خجالت...
شعر نیست...داستان نیست...
اما واقعا کاش میشد دل آدما رو خوند....

رفتم..؟رفتي..؟

2010-02-04T19:33:00.000+03:30

بیقرار تو ام و در دل من گله هاست ... آه ... بی تاب شدن عادت کم حوصله هاست..

...ما مقدس آتشی بودیم و بر ما آب پاشیدند...

ميگن فلاني گذاشت رفت...!تنهام گذاشت و رفت؟

کي رفت؟کجا رفت؟خارج رفت يا شهرستان؟شايدم توو يه شهر ديگه ولي نميخواد ببينتم...

جاي دور هم باشه،باز توو همين دنياست و قابل دسترسي...

پس کجا رفته که ناراحتم؟!

بهتره بگم رفتم...!آره!از خاطرش،رفتم...

اين رفتن،پا و وسيله نميخواد...وقتي ميگه رفتي يعني از خاطرم رفتي...

اونوقته که تنهايي...حتي اگه کنارت باشه و يا حتي هر لحظه ببينيش،مثل اینه که همه گوش دارن جز اون....

حس تلخ فراموش شدن...اونم از طرف کسي که همه ي دنياته...

دوست مثل دوست....

2010-02-03T18:35:00.000+03:30

همیشه قرار نیست دوست داشت و حس خوبی ازش گرفت!گاهی هم دریافت یه حس خوب،باعث دوست داشتن میشه!
میشه ندید و دوست داشت...میشه دور بود اما نزدیک...
همونطور که میشه نزدیک بود اما دور....
حس درک،حس صمیمیت،حس عاطفی و...
کدوم بهتره؟!!
نمیدونم اگه قرار بود فقط از کسایی خوشمون بیاد که ظاهرشون رو دوست داریم،چی میشد؟!!
گاهی یه دلهره توو وجودمون هست که دلمون نمیخواد یه رابطه ای رو از دست بدیم.جالبه که اون رابطه میتونه حتی یه دوستیه ساده باشه!
آره..!بسیاری از ماها دنبال رابطه ای هستیم که لذت بخش باشه!
هیچکس از اینکه توو رابطه ای قرار بگیره که همش سوءتفاهم و دلخوری باشه خوشش نمیاد...
بسیاری از این برخورد ها رو خودمون هم باعث میشیم!با توقعات بیجا داشتن و یا دروغ و ریا حتی به شکل ناخواسته...مثلا اینکه نخوایم طرفمون از موضوعی مطلع بشه که به اون مربوطه ولی ناراحتش میکنه!و یا احساس نا امنی و بهتر بگم نا اطمینانی در رابطه که همون شک هستش...
بعضی روابط رو ما بدون اینکه متوجه بشیم انتخاب میکنیم.به نظرم این وقتی میتونه اتفاق بیوفته که ما فرصت دوست داشتن رو از طرفمون نگیریم و بر عکس...
چه بسا بودند و هستند کسانی که ما اونا رو دوست داریم بدون اینکه بدونیم دوستمون دارن یا نه!
اما خب وقتی این دوست داشتن باعث توقع بشه خیلی مشکل ها هم میسازه!پس به نظرم بهتره که اگه کسی رو هم دوست داریم متوقع نباشیم که اونم مارو همون قدردوست داشته باشه...
ااااا....دوست داشتن هم نسبیه!حتی پیش میاد،توو موقعیتی قرار میگیریم که اصلا فکرشم نمیکردیم.
اینم از همون خواستن و نخواستن هاست...!
هی؟!در هر صورت یادمون نره که پیچیدگیه روابط همجسگراها خیلی بیشتر و حساس تره...!!!
زیاد چرت گفتم،اینم بگم و از این پست بگذرم.
عزیزم؟من کجای این نقشه ی آشفته ی زندگی هستم?
نه دوستم داری که هیچ،و نه اجازه ی دوست داشتن دارم...نه توقع آغوش پر احساست رو دارم نه حتی دوست داشتنت رو...
بی قراری و تنهایی،سهم من از تو...
توو نظرات به این جمله بر خوردم که زیبا گلچین شده بود و ممنونم از فرستندش.
"دوستي شوخي سرد آدمهاست بازي شيرين گرگم به هواست واسه كشتن غرور من و تو،دوستي توطئه ی ثانيه هاست ..."

عجب...!!!

2010-02-02T01:13:00.000+03:30

يکي بزرگ ميشه و فراموشت ميکنه!يکي هم بزرگ ميشه و پيدات ميکنه...
يه حس آشنا دور و يه غريب،نزديک...
کاشکي ميتونستيم خودمون باشيم.کاش حداقل با خومون رو درواسي نميکرديم..
دنبال چي هستي؟دنبال چي ميگردي؟!
دوستيمونو چند به حراج ميزاريم؟دوستمون چي؟!
عشقوپمونو چند و به کي ميفروشيم؟!...
يه سال!2سال!10ساله ديگه کجايم...؟
هدف،زندگيه يت زندگيمون براي هدف؟!
زندگي ميکنيم؟يا فقط زنده ايم؟!
درس،هنر،کار و عشق...به کدوم رسيديم؟کدوم هدف و کدوم وسيلس....؟
به نظر من يه اتفاق کوچيک توو زندگي ميتونه رو تمام اون تاثير بزاره!حتي افتادن يه سنگ کوچيک از بالاي يه پرتگاه...
چه برسه به اين زمونه ي پيچيده با اين همه اتفاقات بزرگ و کوچيکه...
از تصميمات بزرگ جهاني و يا کشوريه هر مملکت تا چت کردن يه فرد پشت صفحه ي مجازي با يه غريبه...
البته کشور عزيز ما يکم فرق داره! چون تصميمات بزرگ دلتمردي چون آيت الله احمدي نژاد و آقاي علي يوگي و دوستان ماءمم ايشان به دليل خيلي فراگير بودنشون،رو عموم مردم تاثير ميزاره...
بگزريم...

در رابطه با خودمون،يه ارتباط ساده ي اينترنتي،ميتونه يه عمر ناراحتيه روحي و يا برعکس باعث اميد و روحيه بشه...

اين معجزه ي قرن21 هستش!

آيا ميشه فکر کرد که وسايل ارتباط جمعي وجود ندارن!؟ نظر من اينه که نه...

يه نگاه به دورو برت بنداز بين چندتا از دوستات اينترنتي هستن؟!!!!

هه...

دنياي بزرگ و در عين حال کوچيکي داريم..

هي .ي... اين تازه قطره اي از اين عجايبه که ميبينيم و تجربه ميکنيم...

کی میتونه بگه ما خومون پیچیده شدیم یا ارتباطاتمون یا وسایلمون.........!!!!!

بازم تنهای تنها...

2010-01-30T20:10:00.000+03:30

انواع تنهایی داریم...

گاهی کنار دوستت هستی ولی تنهایی...
بعضی وقتا،حتی اگه توو یه جمع شاد و بزن و برقص هم باشی،بازم احساس تنهایی میکنی...
وقتی به عشقت فکر میکنی،اما نمیدونی کجاست و با کی خوشه و.دیگه حتی به تو فکر هم نمیکنه،بیشتر از همه وقت تنهایی...
ه.ه.ه...گاهی هم مثل الان من یه سیگار گوشه ی لبت و باز به تنهاییت فکر میکنی،یعنی همه ی اینها رو با هم جمع کردی...
گاهی نمیدونم به چی فکر کنم!اصلا چطوری فکر میکنن؟! انگار هنگ مکرنم و هیچی به ذهنم نمیاد...
یه عالمه مشکلات از هر نوعی که فکرشو میشه کرد رو سرم میریزه و مثل حلیم،تو هم حل میشن...

آه.ه.ه...چقدر بده که هیشکی نباشه که لاقل باری از رو دوشت برداره!اگه باری رو دوشت نزارن خوبه!

دیگه حمیدم نیست که بهش غر بزنم،یا درد دل کنم،یا توو خیابون قدم بزنیمو یکم درد دل کنیم...اه الانم وقت مسافرت بود؟!
هه...میلادم رفت...دوست کوچولو و با محبتی که صداش،smsهاش و pmهاش باعث میشد یکم به چیزی فکر نکنم...
کامی هم که همیشه سر کاره یا خوابه!
بقیه هم که یا دیوارن یا سرخوش یا بی حوصله...
همیشه نمیشه یکی کنارت باشه! اما...
اما گاهی تنهایی ولی انگار دنیا تووی دستاته..
توو یه جمع کسل کننده هستی ولی تو شادی...
گاهی احساس میکنی میشه مشکلات رو به راحتی حل کرد و اصلا مشکلی نیست...مشکلات سبکن نه سنگین!
از همه دوری...از شهرت،از خونوادت،دوستات،ولی بازم تنها نیستی...
چون تنهاییت معنی داره...معنای رسیدن!

بار مشکلاتت نصف شده و نیروی مبارزه داری...

آره...چون میدونی کسی هست که مشکلاتت رو مشکلات خودش میدوونه!تو تنهایی و اون به یادته،حتی اگه ازش دور باشی...

به تو امید میده،دلداریه اون مثل زخم زبونای دیگران نیست...

از همه ی اینا بگزریم....جات خیلی خالیه،ای نامهربونم...

ه.ه.ه....

بی خیال، پیک اول به سلامتیه تو و میلاد،دوست گلم...

غرور...

2010-01-29T22:26:00.000+03:30

گفتن خیلی چیزا سخته...مخصوصا اگه راست باشه!
واسه همینه که دروغ رو به راحتی میگن ولی حقیقت و به اجبار...
ما به خودمونم زیاد دروغ میگیم!
بعضی افراد رو دوست داریم،اما اذیتشون میکنیم و حتی جبران هم نمیکنیم.
اما همیشه قضیه ی اشتباه و دروغ گفتن نیست!
گاهی میخوایم و نمیشه،گاهی نمیخوایم و میشه!
گاهی به خودمون میگیم چی میخواستیمو چی شد...

و اینا زمانی هستش که ما ز طرفمون انتظاراتی داریم که دلمون میخواد براورده بشن...انتظارات گاه بسیار ساده اما مهم که براورده نشدنش میتونه لذت یه رابطه رو تا حد جدایی پیش ببره...

این انتظارات بستگی به ارزش خود طرف و رابطش داره..

توو روابط ما شکلش یکم فرق داره!

اینکه از طرفمون انتظار صداقت داشته باشیم توقع بیجایی نیست...برای بعضی از ماها پیش اومده با افرادی بودیم که بعد هفته ها و یا حتی ماه ها،فهمیدیم که اسمش چیه!یا شغلش چیه ویا حتی سنش چقدره!

کسایی که توو زندگی ما بودن و اما هرگز نشناختیمشون...

هه... همیشه که نمیشه انتظارات رو به روی کسی آورد!گاهی مزه ی یه رفتار زیبا فقط زمانیه که مطرح نشه!!!

حتی زمانی که مثلا ما میدونیم طرف اسمش چیه اما دلمون میخواد از خودش بشنویم.

واینکه از بهترین دوستت توقع داشته باشی که مشکلشو بهت بگه و تو رو محرم بدونه...

هی.....یکم اگه فکر کنیم میبینیم توقع و انتظار بیجا نیستن....امید برای بقای احساس هستن...

از جنس من...

2010-01-27T16:52:00.000+03:30

من آخرین گل تو این کویرم ... تنم چه ساکت ...لبم چه تشنه است...تو قلبم انگار زخم یه دشنه است...

حرف تازه ای نیست اگه بگم یه مدته که دلم خیلی تنگ شده...
اگه این خیلی ها رو با هم جمع کنم،میشه همیشه...
بعضی از دوستام میپرسن چرا همش از عکس پسرها استفاده میکنی؟!توو گوشیت،توو کامپیوترت،توو وبلاگت و...

راستش یاد قبلاها افتادم که با نامهربونم،هر موقع که میخواستیم یه جمله ی قشنگ بهم بگیم یا احساسمون رو بیان کنیم،یه ترانه ی قشنگ رو گلچین میکردیمو برای هم پخش میکردیم...هه..اگرچه بعدها فهمیدم که ون چیا برام میزاشت!آخه هر بار که پیشش بودم،اونقدر نگاهش میکردم که حواسم نبود چی دارم گوش میدم...!اونقدر مست بودم که جز صدای اون چیزه دیگه ای لذت گوش دادنو برام نداشت..!

انصافا چرا استفاده نکنم؟؟!

آغوش های پر حرارت و بوسه های سوزنده،که ممکنه تجربه ی خیلی از ماها هم بوده باشه...

زمانایی که دستت روی تن عشقت میلغزه و قلبت برای حس کردن وجودش چندین برابر میتپه...

زمانی که دلتمیخواد از من،ما بسازی...دلت میخواد اونقدر به خودت بچسبونیش که در وجودش ذوب شی...

زمانی که از شرم چشماش،چشماتو میبندیو گرمای بوسش وجودتو با طراوت میکنه...

وقتی دستتو پشت شونه هاش میزاریو سرشو رو سینت و ناخداگاه اشک از چشمات سرازیر میشه...

عشق بازیه دوتا همجنس...هم جنس من،هم جنس تو!

ه.ه.ه....

چقدر هوس خوبه :( هوس داشتن تو...هوس بوسیدن پیشونی و چشمای قشنگت..

هوس صدا کردن اسمت...

؟؟؟...

2010-01-27T15:34:00.000+03:30

اگر چه خالی از اندیشه ی بهارنبودم ...ولی بهار تو را هم در انتظار نبودم...

گاهی وقتا یه سوال ساده مغز آدمو واسه ساعت ها یا شاید ماه ها درگیر میکنه!

راستش به نظرم پاسخ به همین سوالاس که باعث رشد تفکرات آدم میشه!

سوالایی که با "چرا و اگه" شروع میشن!
به قول رامین اگه یکی یهو زد زیر گوشت تو در مقابل چیکار میکنی؟!
یا وقتی میگیم فلان چیز نیستیم،حالا چی هستیم؟!

یه به قول حمید چرا ما به خودمون میگیم گی؟!

اگه ما همجنسگرا هستیم،معیار تعریف هویتمون چیه؟! و هزاران سوال مانند اینا...!

شاید توو نگاه اول زیادی ساده و مسخره به نظر بیان،اما موقع جواب دادن هنگ میکنی! یا مثل امتحان حمید باید ساعت ها به خودت جواب بدی و ورق ها در موردش بنویسی...
چرا؟چگونه؟چطوری؟...

بهتره قبل اینکه کسی از ما بپرسه،خودمون از خودمون سوال کنیم وجوابشم بگیریم...

توو وجود همه ی ما ها خصلت های خوب و بدی هستش که رو روابطمون و توقعاتمون تاثیر میزارن...

چه خوبه اگه ادعای دوستی میکنیم،کمی اعتماد خرج کنیمو همو خوب بشناسیم.روحیات همو درک کنیم و مهمتر از همه شرایط همو..من متاسفم از اینکه گاهی خودم هم به نظر خودم عمل نمیکنم!

اگه شناخت باشه،وقتی حمید باید 9/10شب خونه باشه،دوستش ناراحت نمیشه و نمیگن امله!

وقتی شناخت باشه،وقتی بهترین دوستت یه سیلی بهت میزنه،بر نمیگردی یکی هم تو بزنی!چون میدونی دوستت داره..
وقتی شناخت باشه،دیگه یه دوست خیابونی نیستی...
و اگه شناخت بود....من الان پیش خدای رویاهام بودم....

همه ی اینا خودشون سوال هستن!چرا شناخت؟چرا رابطه؟!!!

چه فایده که ما حتی از گفتن اسم خودمونم هراسونیم...

راه آبی...

2010-01-27T10:43:00.000+03:30

می شود رنگ نگاه یاس را با نگاه آ بیت پیوند داد،میشود در باغ هم پای نسیم به شقایق یک سبد لبخند داد...
سر به ستاره میزنم سکه ی ما ه و میشکنم / یه روز اگه دستای من با دستای تو یار بشه...

چه مسافرتی بود...
چه امتحانی بود...نمیدونم اصلا دارم واسه چی ادامه میدم و هی گند میزنم...
هرچی که میگذره بدتر میشه که بهتر نمیشه!
اما خب چه میشه کرد دیگه،جز امید داشتن به درست کردن آینده ی باقی!
به هر حال گذشت...
توو این مدت به گدشته ها خیلی فکر کردم.به تفاوت آدما و تفاوت نظر و سلیقه هاشون!
مثل یه جاده که لذت رانندگی در هر طرفش با طرف دیگش متفاوته،به نظرم روابط ما آدما هم با هم مثل گذر از دو سوی یه جادس!
وقتی از تهران میرم چالوس یه حال و هوای دیگه دارم و وقتی بر میگردم یه حس دیگس..منظره ها،دس اندازا،مبدا و مقصد با برگشتم تفاوت داره...
ه.ه.ه.ه...ما هم تقریبا همینیم!ما از یه فرهنگ،یه اندیشه،یه ماجرا،وارد زندگی دیگران میشیم و اونم همینطور...
نمیشه توقع داشت همون قدر دوسمون داشته باشن که ما دوسشون داریم!همون حسی رو داشته باشن که ما بهشون داریم!و همون جور برخورد کنن که ما میخوایم...
نمیدونم شاید اینجوری بی انصافی بشه،اما واقعیت اینه که هرکسی از جاده ی احساس زندگی یجور لذت میبره!
به نظرم مهم اینه از هر سمتی حرکت میکنیم،از کویر خشک سختی یا از میون گلستون صفا و مستی،بدونیم آسمون عشق یه رنگ و بی ریاست...
توو آسمون بی کران و آبی،از هر طرف بری یه شکل و یه رنگه...برای عاشق بودن،برای عاشق شدن،باید پرواز کرد و بالا رفت...

بنگاه محبت

2010-01-14T17:29:00.000+03:30

سلام،ببخشید آقا!یک کیلو عشق میخوام!اکازیون و کم دردسر..
فقط لطفا تازه باشه،تاریخ مصرفشم کم نباشه...آمممم...زیاد گرونم نباشه!یه چک در وجه دلم دارم که الان میرم خردش میکنم میام.نمیخوام همشو خرج کنم،باقیشو واسه روز مبادا لازم دارم،شاید مورد بهترم پیدا بشه بیام مزاحمتون بشم!
راستی یه چندتایی هم معشوقه ی دست نخورده و آک دارم که هنوز مصرف نکردم،اگه بشه اونارم میخوام معاوضه کنم!

حکایت بعضی از ما آدما هم همینه!فکر میکنیم چون عاشقیم یا چون کسیو داریم،میتونیم به راحتی دل دیگران رو زیر پا بزاریم و اونو از خودمون برونیم...

از دوستی چی حالیمونه؟...وفاداری به چی میگیم؟اینکه حتی موقع آب خوردن هم از شریکمون اجازه بگیریم.

معرفت به چی میگیم؟اینکه هر موقع خودمون تشخیص دادیم،دیگری رو که دوسمون داره از خودمون دور کنیم،به این بهونه که برای خودش خوبه؟!!!هیجکس مجبور نیست کسی رو که دوست نداره تحمل کنه،اما حق اینکه به احساس اون توهین کنه رو نداره!این غروره نه کمک...

عاشق نیاز به کمک غریبه ها نداره!2تا گوش میخواد و یه دل که درکش کنه...

از اینکه دیگران رو از عشق شون دلسرد کنیم چی گیرمون میاد؟اصلا معیار کسایی که دم از عشق میزنن چیه؟

poz.qad.vazn.pool.sen...?

فکر میکنید یه کسی که عاشقه،واقعا مجذوب این چیزا شده؟!!!

خوبه قبل تز دادن به دیگران،فقط چند لحظه خودمونو جای اون بزاریم...با دیدگاه اون...یا میشه یا نمیشه...

در هر 2صورت فقط یه چیز توو نظرتون میاد...سکوت...

کوتاه اما...

2010-01-14T00:51:00.001+03:30

داشتم درس میخوندم واسه امتحان فردا که یهو تو زنگ زدی!
وای ی ی...خستگیم در رفت...دلم میخواد تا شب باهات حرف بزنم!بدون تو گور بابای درس...
وقتی بهم روحیه میدی انگار هرچی خوندم توو سرم حک میشه...
چه صدایی داری پسر!گفتم توو این مدت دلم خیلی برات تنگ شده!با اینکه گفتی منم همینطور اما باورم نمیشه...
بازم حرف بزن...بگو...دلم واسه صدات تنگ شده...میخوام یه دل سیر صداتو بشنوم!چیکارا میکنی؟درسات خوب پیش میره؟گرچه تو که مثل من خنگ نبودی :) ...راستی انتقالیت چی شد!؟
انگار یه عمره صدات و میشنوم ولی انگار یه عمره دلم واسه صدات تنگ شده...
بگو..از هرچی دوست داری بگو...اما فقط بگو...
وقتی صدات به گوشم میخوره،چهرت میاد جلو چشمم...اصلا انگار پیشمی...صدای خنده هاتو که با بند بند دلم بازی میکنه...مسخره بازیو شوخی کردنت که هیچ وقت ناراحتم نمیکنه...
ه.ه.ه...
"علی؟داره عصر میشه!جزوت تموم شد؟خواب بودی؟!"
هه...رویای با تو بودنم عالمی داره ولی حیف کوتاهه...

نیاز...

2010-01-08T02:19:00.000+03:30

زندگي سهم من است...وسراپا سبزي ...در سکوت فرياد...زير رقص ناب گل نيلوفر و آب...

میگن آغار هر جمله باید به نام خدا داشته باشه!هه...اما نوشته های وبلاگ من مثل سوره ی توبه،به اسم خدا خدا شروع نمیشه!
چه نیازی هست،وقتی همش به اسم و به یاد خدا نوشته میشه...خدایی که عشقمه یا بهتر بگم،عشقی که خدای منه...
امروز بارها به پاکي عشقم فکر کردم...عشقي که قشنگيشو توو سکس نديده بود...
نه اينکه اون رابطه رو رد کنه،اما ضروري نميدونست...با تمام وجوذ خواستمت!بدون هر هوسي...
تو يک نياز بودي.خود خود نياز...اگه تو برطرف نميشدي،بقيه نيازي نبود!
نا مهربونم؟تازه میفهمم اون موقه که داشتمت،هیچی کم نداشتم،وحالا انگار هیچی برام ارزشی نداره...از اینکه کسی درکم نمیکنه خستم...اصلا چه فایده که درک کننن!؟
روح لطيفت رو براي نوازش قلبم دوست داشتم...!
آه.ه.ه...امروز توفيق اجباري شد که از نزديکيه تو رد بشم!نه اينکه ببينمت نه!از سرمکه ي عشق،کعبه ي دلم رد شدم:(
چه فرقي ميکنه وقتي هر کجا که پا ميزارم تو رو ميبينم،چه با تو رفته بودم چه به ياد تو اونجا بودم،در هر حال هميشه پيشمي...!
یادمه همیشه با آهنگ و بهترین ترانه ها،احساسمونو به هم نشون میدادیم... کاش بودی تا اینو برات میزاشتم و سرتو رو سینم میزاشتم و پیشونیتو میبوسیدم...

سر به روي شانه هاي مهربانت ميگذارم <----- میتونید گوش کنید !
عقده ي دل مي گشايد، گريه ي بي اختيارم
از غم نامردمي ها بغض ها در سينه دارم...
شانه هايت را براي گريه کردن دوست دارم،دوست دارم
بي تو بودن را براي با تو بودن دوست دارم،دوست دارم
خالي از خودخواهي من،برتر از آلايش تن
من تو را بالاتر از تن برتر از من دوست دارم...
عشق صدها چهره دارد،عشق تو آيينه دارد
عشق را در چهره ي آيينه ديدن دوست دارم...
در خموشي چشم من را قصه ها و گفت وگو هاست
من تو را درجذبه ي محراب ديدن دوست دارم...
در هواي ديدنت،يک عمر در چله نشستم
چله را در مقدم عشقت شکستن،دوست دارم
بغض سر گردان ابرم قله ي آرامشم تو
شانه هايت را براي گريه کردن دوست دارم...

حرفاتو به من بگو

2010-01-02T18:42:00.000+03:30

حرفاتو به من بگو از راه دور...گریه کن،گونه ی من رو تر کن...

سلام.خوبی؟ من خوبم.
کاش این جمله ی بالا رو به من میگفتی..،آخه منم کلی حرف دارم که باهات بزنم...از راه دور یا نزدیک،دیگه فرقی نداره!یا حتی مثل الان که نه دورمو نه نزدیک ولی هیچ کجا برای تو جایی ندارم...
میدونم اگه الان پیشم بودیو میگفتی"خب بگو،میشنوم" هیچی به زبونم نمیومد که بگم...
زبونم چشمام میشد و جملاتم اشکام... شاید دیگه لازم نبود بگم که چی میخوام بگم،چون اونوقت دیگه همه ی خواستم،جلوی روم بود!
به خودت قسم،ئقتی فکرشو میکنم که اگه پیشت بودم چیکار میکردم،جز اینکه فقط نگاهت کنم و دستات و توو دستام محکم بگیرم و لمس کنم،چیزی به ذهنم نمیاد! آخ نه!!! محکم نه ! دستای ظریف تو رو باید بوسید نه اینکه فشرد و آزارت داد...
نمیدونم چرا حتی وقتی تووی آغوشمم بودی،بازم دلم برات تنگ میشد!کنارم بودی اما از نگاه به تو سیر نمیشدم!
شاید چشمام میدونستن که باید تا میتونن تو رو تماشات بکنن و اینکه زود دیر میشه و تنها رویایی از تو براشون باقی میمونه...
دلم برای شیشه ی بخار زده ای که از خجالت پیش تو عرق کرده بود تنگ شده...
دلم برای باشه گفتنت تنگ شده...:(
اون موقه ها اگه اشکی از چشام میومد،آرومم میکرد،اشک شوق بود و تسلیم...اما حالا فقط صورتمو چنگ میزنه و قلبمو مثل سرب داغ میسوزونه...ولی باز تسلیمم.!
خوش به حال اونی که با گریش گونه ی تو رو تر میکنه...
هه... خوشگلم،منم به یاد گونه های قشنگ تو باغچه ی خشک صورتمو،تر میکنم...
آه.ه.ه...

یه ترانه از عمرو دیاب هستش که میگه:--->(میتونید دانلود کنید)

چرا دور شدي،گذاشتي كه گرانبهاترين چيز دنيايم را از دست بدهم..؟
چرا وقتي با كسي ديگر روبرو شوم هنوز احساس غربت ميكنم..؟
چرا هر چه نگاه ميكنم ، فقط تو در چشم مني..؟
چرا ؟ چيزي كه مي آيد اگر براي غير تو باشد نميخواهم هرگز باشم و در آن زندگي كنم...
در نبود تو كساني براي راحتي من زندگي كردند و نميدانم چطور راحت باشم ، بعد از تو راحتيم در تنهايي است..
قبل از تو در فكرم عشق نبود!
با من چكار كردي ؟ و رفتي و گذشتي كه بعد از تو اينگونه زندگي كنم..
به قلبم فقط يك رويا ياد دادم ، و فقط روياي تو را ببينه و بس..
جز دوستت دارم بلد نيست چيزي بگويد چون فقط اين را ياد گرفته است...

دلم دید و چشمم میگوید !

2010-01-01T16:18:00.000+03:30

با همین چشم ، همین دل
دلم دید و چشمم می گوید
آن قدر که زیبایی رنگارنگ است ،‌هیچ چیز نیست
زیرا همه چیز زیباست ،‌زیباست ،‌زیباست
و هیچ چیز همه چیز نیست
و با همین دل ، همین چشم
چشمم دید ، دلم می گوید
آن قدر که زشتی گوناگون است ،‌هیچ چیز نیست
زیرا همه چیز زشت است ،‌ زشت است ،‌ زشت است
و هیچ چیز همه چیز نیست
زیبا و زشت ، همه چیز و هیچ چیز
وهیچ ، هیچ ، هیچ ، اما
با همین چشم ها و دلم
همیشه من یک آرزو دارم
که آن شاید از همه آرزوهایم کوچکتر است
از همه کوچکتر
و با همین دل و چشمم
همیشه من یک آرزو دارم
که آن شاید از همه آرزوهایم بزرگتر است
از همه بزرگتر
شاید همه آرزوها بزرگند ، شاید همه کوچک
و من همیشه یک آرزو دارم
با همین دل
و چشمهایم
همیشه

Happy New Year--->2010

2010-01-01T13:14:00.000+03:30

سال نوی میلادی مبارک.
از این بابت که سال نوی میلادی مثل دلار و یورو میمونه و مبدا جهانی گاهشماری به حساب میاد،پس به همه مربوط میشه!
پس سال نوی همه مبارک ****

آفتاب گردون

2010-01-01T02:26:00.001+03:30

وقتی به تو فکر مینکم،یه حس عجیب دارم...
دلم شور میزنه!آشوب میشه و یهو همه چی انگار بی اهمیت میشه جز تو!
نمیدونم حس خوبیه یا نه اما عادت کردم...اینم یهجورشه دیگه!
خوش به حال گل آفتاب گردون...هر روز عشقشو از طلوع تا غروب نگاه مینکه و شبا هم تا صبح به انتظار میشینه تا کی براید آفتاب...
من چی بگم که چند ماهه که خورشیدم زیر ابر پنهون شده و نمیحواد بیرون بیاد...
پشت ابرها هم شهریست...میدانم...
تو به هرجا که بتابی اونجا بی شک بهشته...
ولی ابرهای دوریت دریای دلمو طوفانی کرده...باز همون احساس آسنا اما غریب و دارم که جز اینکه بگم دلم خیلی تنگ شده هیچ به زبونم نمیاد...دلم میخواست بودی تا اونقدر دورت میگشتم تا تمام ختی زمین هم گردشش خجالت بکشه چه برسه به آفتاب گردون...
و تو گفتی"در شب كوچك من..افسوس/ باد با برگ درختان ميعادي دارد/ در شب كوچك من دلهره ي ويرانيست.......
دستهايت را چون خاطره اي سوزان در دستان من بگذار و لبانت را چون حسي گرم از هستي به نوازش هاي
........ لبهاي عاشق من بسپار...باد مارا خواهد برد."

تاریخ زیر پای قدرتمداران بود!

2009-12-30T23:53:00.000+03:30

بله بود.اما حالا هر کسی که اندک بهره ای از تکنولوژیه ارتباطات برده،بخشی از تاریخ نگاران است.
من تاریخ را در خیابان های شهرم دیدم...
من تاریخ را در جوی کوچه ها دیدم...
من تاریخ را زیر چکمه های جلادان کشورم دیدم...
تاریخ را زیر لاستیک های نفر بر های پلیس کشورم دیدم...
آه...کشورم...
نمیدونم به حا کی گریه کنم!؟به حال دلم که از دوری عشقم پژمرده شده یا به حال مادرایی که عاشقانه ترین ترانه های زندگیشون،به خاک و خون کشیده شده...
به حال کی تاسف بخورم!؟ مملکتی که پاره شدن عکس از کشته شدن آدم بیشتر ارزش داره و حتی بخاطرش جنایت میکنن! یا حکومتی که دست رو پیش میگیره و با تحریک احساسات قشر متحجر جامعه،اونا رو به خیابون میکشه تا تایید جنایات بعد رو داشته باشه...
بچه که بودم،توو کارتونا و فیلما،وقتی یکی تعجب میکرد معمولا با دهان باز و چشمای گرد درشت نشونش میدادن...
حالا میفهمم اغراق نبوده.گاهی آدم چیزایی میبینه که حتی به خودشم شک میکنه!
هه...

مردم اغتشاشگر؟؟!!

به کدامین گناه؟!!

اینجا تهران،کربلای 88...

قاصدک های سبز

2009-12-29T10:48:00.000+03:30

*** اگر غم(جلاد اهریمن) لشگر انگیزد،که خون عاشقان ریزد،من و ساقی به هم سازیم و بنیادش براندازیم ...***

چطورمیشه از عشق گفت ولی از عاشقان سبز آزادی یادی نکرد.....
" ایرانم!در روز عاشورا،خون فرزندانت را بر خاکت ریختند! ولی هل هلیه مردمانت،برای پس گرفتن وجبی از خیابانت از جلادان را از گیسوان رها شده ی دخترانه ات را،توهین به مقدسات میخوانندو فریاد وا مصیبتا سر میدهند!دردت را به که میگویی ایرانم؟؟!"

و اما اینجا ایران است ...

اینجا کشور ثروتمند ایران است...!!!

بهشت یا جهنم...

2009-12-25T13:26:00.000+03:30

عجب کلاسی داریم! یکی رمان میخونه،یکی نقاشی میکشه،یکی آهنگ گوش میده یکی هم مثلا به استاد گوش میده!
از این یکی ها زیادن،منم که داستان مینویسم!
خیلی دلم میخواست بعد کلاس بهت زنگ بزنم.باهات حرف بزنم.از روزمون و اتفاقاش بگیم.از کی برمیگردیو از دل تنگی و...
گاهی دلم میخواد توو دانشگاه تو درس میخوندم.بعد کلاسامون با هم میبودیمو شارج میشدم! پشت سر استاد و بچه ها میگفتیم،از حرفا و سیاست روز میگفتیم... گاهی هم سر رو شونه ی هم میزاشتیم و تکیه ی هم میشدیم...آخر وقت هم منتظر هم میشدیم تا برگردیم خونمون!
توو یه سوییت با صفا که فقط من و تو توشیم...با هم شوخی میکردیم،مثل بچه ها بازی میکردیم،حرف میزدیم،توو بغل هم فیلم میدیدیم و ...
واست از دل و جون هرچی میگفتی آماده میکردم.
گاهی کلاس میزاشتی که من ترم بالا ترم و تو هنوز بچه ای...
واسه چرت زدن و در کردن خستگی روزانت،پامو بالش زیر سرت میکردم،آروم نوازشت میکردم تا راحت بچرتی...
گاهی میگفتی "بچه خسته میشی.هو دیوونه خسته شدی بزار پاشم!"منم با صدای شوخی میگفتم به تو چه!؟دلم میخواد!عشق خودمه،حسود...توو تمام اون مدت نیگات میکردم،گاهیم یواشکی یه بوسه کوچولو رو دستات و پیشونیت میزدم...
واسه منم تنها همون بوسه های کوچیک و داغت که با بهونه یا بی بهونه ازم میگرفتی بس میشد تا هرچی خستگیه ازم خارج بشه...

دلم میخواست تا خود صبح کنارت بشینم و فقط تماشات بکنم...سرتو رو سینم بزارم و دستمو پشت گردنت و نوازشت میکردم تا خود صبح...
اگه میشد!!!!!

خوشیت خوشیم میشد،ناراحتیتم غصه ی من...نصفه هفته مال هم بودیم مو نصف دیگش با خانواده هامون و باز همون بهشت.
بهشت جاودانه دروغه!اصلا میخوام چیکار؟!آره تو میشدی بهشت من....توو همون عمر کوتاه....یه بهشت با معنا...

اااااااااااااااا.... استاد داره فرمول مینویسه....1ساعت از کلاس گذشته!بچه ها میگن بریم پاین آنتراک..
گوشیم ک و؟ هه... دستمه دارم مینویسم! آخه فکر کردم شاید چیزی فرستادی :( ...
چیزه زیاد تغییر نکرده!جزوه های خط خطی...رمان خون کلاس!..یه جمع همیشه ناراضی و..و..
ه.ه.ه....میرم پایین .چیزی جز یه نخ سیگار واسه نزدیک کردن به نابودیم منتظرم نیست...شایدم 2تا...نمیدونم...فقط میخوام برم.
گاهی درسو میفهمم گاهیم مثل الان هیچه هیچ...
جه رویایی بودا! میشد که باشه اما نمیشه.ونمیتونه بشه چون نمیخواد حتی رویاش باشه....
اون بهشت ک.تاه حالا فقط یه جهنمه... یه جهنم که معنا داره....

یلدا...

2009-12-22T01:55:00.000+03:30

بیچاره دلم...
تمام کسایی که حتی فکرشم نمیکردم بهم اس ام اس تبریک یلدا رو به شکلای مختلف دادن...
اما یه دونشم نتونستم جواب بدم.پای بساط شب یلدا خونه ی خاله جون، عین یه چوب خشک شده بودم و به گل روی فرش خیره مونده بودم تا وقتی به خودم اومدم که دست پسر خلمو که جلوم تکون میداد و حس کردم...
چقدر دلم میخواست توو یه جای تنها بودم،فقط خودم و خودم...
داشتم چیه؟!دارم میترکم از اینکه حتی نمیتونم یه ای ام اس خشک و خالی بهش بدم...
باز قسم بشکنم و بقول خودش شبشو خراب کنم :(
شب یلدای من طولانیه تا خود صبح...
شاهین توو sms گفت امشب شب آرزوهاست...من چه آرزویی میتونم داشته باشم!؟
دقیقا 2سال پیش بود که همچین شبی مریض شده بودیو منم گیر داده بودم ببینمت،اونم واسه اولین بار!
اما خب نشد...اون روز اولین بار بود واسه کسی که ندیده بودم اشکم جاری شد...
امشب سومین یلداست...که باز هم بی تو گذشت...
چندین بار خواستم آرزو کنم که کاش میشد تو جوابمو میدادی...اما بعد دیدم جواب چیو؟!!
دیگه حتی نمیتونم آرزو کنم!که آرزوی من، نشه سوهان روحت...
دلم میخواست تا صبح با تو حرف میزدم مثل اون موقه ها...تا صبح قربون صدقت میرفتم و از هر دری میگفتیم...
به ریش بلند دنیا،بازیه طنز سیاستمون...از هاله نور تا کهریزک...از بن بست کوچمون تا پارک سر کوچتون...از حاج علی تا گلدیس،از عشق و از صفا میگفتیم.تو ایراد میگرفتیو منم ناز میکردم...تو قهر میکدیو من منت میکشیدم...باز قطع میشد من میگرفتم بعد 10بار خداحافظی بازم sms سبت بخیر میدادم...
نمیچسبه بهم...دیگه هیچ کدوم مزه نداره ...
به کی از احساس پاک بگم که بفهمه...از عشق بگم که درک کنه و از لطافت بگم که حس کنه؟!!!
خسته شدم از بس تا گفتم سلام گفتن پوز؟ قد؟ وزن؟ از کجایی؟
خسته شدم از بس که پوشال احساس دیدمو طبل توو خالی...
به قول معین
هیشکی مثل تو نشد،هیشکی مثل تو نبود...
اما از خدا نمیخوام که بیایی زوده زود..میخوام تا از تو دور بشم!دوره دور... :(

معصومیت از دست رفته

2009-12-20T01:44:00.000+03:30

رفته بودم نون بخرم.طبق معمول شلوغ بود
یه فسقلیه با نمک تو اون سرما بیرون نونوایی،تووی یه کالسکه نشسته بود و با تعجب همه جا رو نیگاه میکردو واسه خودش میخندید..
یه نوزاد کوچولو که حدود 1 سالش بود.
چشماش مثل دکمه بود ولی انگار با چشماش با آدم حرف میزد...از اون گوگولی مگوریا بود.
فک کنم تازه فهمیده بوده که میتونه به جای گریه بخنده :)
چه خنده ی شیرینی داشت...خوش به حالش که بی دلیل میخندید،خوش به حالش که دورو بریاش واسه خندش به خنده میانو شاد میشن و با گریش دلشون به درد...
کاش منم نوزاد بودم! اون فینگیلی میفهمید که با خنده میتونه دیگرانو شاد کنه اما ما به اصطلاح بزرگترا چی؟ متونیم به خاطر شاد کردن دل دیگران بخندیم؟!میتونیم به جای سکوت و به جای کینه،نگاه محبت آمیز تحویل دیگران بدیم؟
میتونیم ببخشیم؟ حرف از بخشش که دیگه نمیشه زد!فقط کافیه یه اشتباه کوچیک بکنی تا همه ی خاطراتتو از ذهن پاک کنن!
دلم میسوخت از اینکه اون نوزاد هم روزی یکی از همه میشه و شاید دیگه خبری از این معصومیتش نباشه...
چند روز قبل که شمال بودم واسه دانشگاه،چند دقیقه ای از سرما به ماشین پناه آوردیم و همونجا هم بساط ناهرو...
از رطوبت تنفسمون تمام شیشه ها بخار گرفته شده بودن...یه آن غذا توو دهنم کوفتم شد!2سال قبل تووی ماشین با شیشه های بخار گرفته،یه سر روی شونه،2تا دست توی هم،یه صدای گرم،اون محیط کوچیک و به یه بهشت تبدیل کرده بود.
کجاست اون صفا و اون معصومیت نگاهت که تووی دلم جای بهشت،جهنمی به پاست...
با انگشتم شیشه رو به اسمش مقدس کردم...وقتی به خودم اومدم دیدم دوستم داره باهام حرف میزنه اما هیچی نفهمیدم!
عشقم که اون همه لطافتش به دقیقه ای تبدیل به کوره ی نفرت و سنگدلی شد،چه برسه به اون نوزاد با نمک...
دنیای پوشالی با احساسات زود گذر و سطحی...
همه دنبال ایدال میگردن،حتی بدون یه ذره تفاوت...توو دنیای ما هم که پر دروغ و ریاست...

اول حرف احساس و عشق و صفا،بعد پوزیشن قد و هیکلو وزن، و اگه فقط گوشه ی ابروهات یکم کج باشه،اونوقت گور پدر احساساتت و حرفایی که میزنن،حتی جوابتم نمیده.....
دنبال بهونه برای جدایی هستیم تا فرصتی برای موندن...
یه جا خوندم " از انساتها غمی به دل نگیر،چون خود نیز غمگینند!
با آنکه تنهایند،ولی از خودمیگریزند.زیرا به خود و به عشق خود وحقیقت
خود شک دارند..پس دوستشان بدار،اگر چه دوستت نداشته باشند..."

میلاد جسم

2009-12-13T13:08:00.000+03:30

برای روز میلاد تن من،
نمی خوام پیرهن شادی بپوشی
به رسم عادت دیرینه حتی،
برایم جام سرمستی بنوشی
برای روز میلادم اگر تو،
به فکر هدیه ای ارزنده هستی
منو با خود ببر تا اوج خواستن،
بگو با من که با من زنده هستی...
نمی خوام از گلهای سرخابی،

برایم تاج خوشبختی بیاری
به ارزشهای ایثار محبت،
به پایم اشک خوشحالی بباری
بذار از داغی دستهای تنها،
بگیره هرم گرما بستر من
بذار با تو بسوزه جسم خستم،
ببینی آتش و خاکستر من
ای تنها نیاز زنده موندن،
بکش دست نوازش بر سر من
به تن کن پیرهنی رنگ محبت،
اگه خواستی بیایی دیدن من...
که من بی تو نه آغازم نه پایان،
تویی آغاز روز بودن من
نذار پایان این احساس شیرین،
بشه بی تو غم فرسودن من…..

هان؟؟؟!

2009-12-12T15:31:00.000+03:30

بیاید لاقل با خودمون رو راست باشیم!چقدر میگیم از دروغ بدمون میاد،باز دروغ میگیم؟!
چقدر از مهربونی و با شخصیتیه خودمون میگیم اما حاضر نیستیم حتی جواب سلام کسیو که از نظر ظاهری خوشمون نمیاد بدیم!
از عشق گفتن و ادای عاشقا رو در آوردن یا شعرای عاشقونه نوشتن با اینکه دل مثل ترمینال باشه و هر زمان یه عشق توش پارک کنه،چه تناسبی داره!عشق با دوست داشتن فرق داره!
اول آشنایی دونبال پوزیشن سکسی طرف هستن و اگه رابطه ای هم بود و بهم خورد دلیلشو تضاذ پوزشون میدونن ، این عشقه؟!!
میگم ما احساس میخوایم و ظاهر مهم نیست! آخه کدوم عاقلی این حرفو قبول میکنه؟! بله درسته اما آیا کسیو که تاحالا هیچ پیش زمینه ی فکری و احساسی بهش نداشتید میتونید بدون اینکه به ظاهرش اهمیت بدید دوست داشته باشید؟اگه اینطور باشه که من سوپور سر کوچمونم آدمه خیلی مهربونو احساساتیه!
بارها شده طرف گفته دنبال چی هستی؟ منم باید یا بگم سکس یا بگم دوست!غیر اینه؟ جالبه که وقتی میگم دوست (بگزریم از کسایی که از گی بودن فقط میان تنه رو میشناسن) اکثرا میگن من دوست نمیخوام ،دونبال بی اف واسه رابطه ی پایدار میگردم :))
قبل از گفتن یه جمله ی قشنگ در مورد خودمون،چه خوبه قبلش به واقعیتش فکر کنیم تا بعدش با عملکردمون یا حتی با خواسته هامون در تناقض نباشه!
من هیچی در جواب این افراد ندارم جز اینکه همه چیز از یه دوستی شروع میشه نه دیمی...!
متاسفانه چه بسیارند افرادی که همجنسگرا نیستند ولی وانمود میکنن که هستند و چه افرادی که هستند ولی به خودشون دارن دروغ میگن...هر دویه این گروه ها مخرب روح و روان افراد ضعیف اقلیت ماست.چرا که فقط با احساسات یه عده بازی مینکن و یا با انکار واقعیت درونشون خودشون و دوستانشونو مریض جلوه میدن...
سخن بسیارست ...باری دنیای کوچک ما همجنسگرا ها پر از استرس و سوء تفاهمات و راست و دروغ هاست که مارو شکل میده و ما اقلیت های جنسی باید خودمون و اطرافیانمونو درست ارزیابی کنیم تا احساساتمون لگد مال دست سواستفاده کننده ها نیفته!
تجربه کردن تو قرن21 دیگه کار بصرفه ای نیست! اما خوبه اگه هم تجربه ای میکنیم اونو توو خاطرمون داشته باشمو استفاده ببریم،مخصوصا برای شناخت افراد اونم برای ماها ضروریه تا بعدا دپرس نشیمو گیر یه مشت روانشناسو روانکاو واقعا دوزاری بیفتیم...!
یادتون نره که عشق تو هیچ کدوم این منطق ها و ارزیابی ها نمیگنجه...!

کاشکی موج بودم

2009-12-09T12:00:00.000+03:30

دیشب بعد مدتها رفتم لب ساحل.اونم چه ساحلی!طوفانی و مواج!
روی سنگای ساحل نشستم،روی سنگای خیس و سرد.دریا داشت صدام میزد و میگفت چی شد به عشقت رسیدی؟
گفتم شاید تو از میون این موج شکنا به ساحل برسی ولی دل عشق من به من از این سنگها هم سنگ تر شده و حتی نمیخاد از دور تماشاش کنم...من برای اون آتشمو اون گلستان...نمیخام از من بسوزه...
دریا خروشان بود...هر موجی که میومد نزدیک ساحل،سنگای ریز از میون شن ها به وجد میومدنو تشویقش میرکدن...
هرچی بیشتر نزدیک میشد بیشتر دست میزدن...
یکی از سنگارو بوسیدمو تووی آب انداختم،به دریا گفتم اگه یه روز عشقم پاهای قشنگشو تو آب گذاشت یا دستاشو با تو شست،بوسه های منو به اون برسون...
اشکام خشک شده بودن...صدای ترانه ی معین تووی گوشیم
از دور ها چه زیباست،امواج آبی عشق
اما دریغ و افسوس چون میرسی سرابه...
ه.ه.ه...نمیدونم تا کی میتونم تحمل کنم ولی به خاطر اینکه تو ناراحت نشی ازت دور میمونم
با اینکه خودت تو پروفایلت نوشتی بیایید برای نداشته هامون بجنگیم...
حالا منو مجبور میکنی که برای نرسیدن به تو با خودم بجنگم...قبول من این شکست رو هم دوست دارم چون تو پیروز بشی...
قشنگم امروز هم دلم مثل همیشه تنگه،کاش بودی تا دستای ظریف و نازت رو میبوسیدم...کاش بودی تا پیشونیو چشمای خوشگلتو میبوسیدم...عزیزم افسوس که حتی طنین زیبای صدات رو هم نمیتونم بشنومو باهاش مست بشم...
اگه داشتم تورو دنیام یه صفای دیگه داشت
شب عشقم واسه من،حال و هوای دیگه داشت..

سفر سرد

2009-12-08T15:29:00.000+03:30

دیشب که تو راه بودم بر عکس همیشه فقط خوابیدم
سرمو گذاشتم رو کاپشنمو رفتم تو خیالات خودمو خودش...
عین یه مسکن قوی منو تا مقصد خوابوند!
چه لذتی برای من بالاتر از بودن با تو حتی تووی خوابه...
پام به مسافرت نمیره و وقتی هم میرم دلم میخاد فرار کنم :( با اینکه چه باشمو چه نباشم تو پیشم نیستی ولی مکه ی دلم اونجاست...
دلم میخواست تو همون دانشگاه تو بودم،دلم میخواست هر روز از همون جاده ای رد بشم که تو از اون رد میشی...
جاده دروغ نمی گه، فریادی از رهایی است
برای پای خسته، پیغام آشنایی است
کنار خط جاده، هر سایه بون یه طاقه
یه سرپناهِ اَمنه، تصویری از اطاقه...
همه جا حتی اونجا ها که باهم نرفتیم برام خاطرس
ه.ه.ه.....دریا مثل دل من طوفانیه اما میترسم برم کنارش...میترسم برمو خجالت بکشه و از غرش زیباش بیوفته...
دریا دلم گرفته...دریا با من حرف بزن...تو شاهد درد منی همون موقه ها که بت تو خلوت میکردم
حالا بازم دلم گرفته..اینبار امیدمو گرفته.خدام از من رو برگردونده
اونی که بخاطرش کنارت میشستمو به امید جواب sms میدادم
ماه بالای سرتو به یاد اون تماشا میکردم...
همون که اشکام بخاطرش سنگای ساحلتو میشست و مروارید دلت میشد
آره تو شاهدی اما غرش کن و به ساحل بزن که من خستم....خسته تر از همیشه...

احساس آشنا...

2009-12-06T19:47:00.001+03:30

وقتی به پیک آخر رسید دیگه دستم توان گذلشتن لیوان رو هم نداشتو کوبوندمش رو میز...
رفتم سراغ کامپیوتر و یه پروفایلش زدم بعد طبق معمول یه ترانه از معین و ....
چشام به زور باز بودن اما نمیخاستم خرابش کنم!
ه.ه.ه...اشکام خشک شدن لما انگارچند وقتیه که باز باهام آشتی کردن و اومدن سراغم!
انگار تمام آب بدنم از چشمام میومد بیرون..الماسای کوچیکی که یه زمانی خیلی واسش ارزش داشتن و با دستای مهربونش اونارو پاک میکرد حالا جای اون دستا مثل گلوله های آتیش روی صورتم و بالشم جا خشک میکردن...
تمام اتاق و دود گرفته بود و چشم چشم و نمیدید
به یاد زمانایی افتادم که بدون اینکه چیزی بخورم مست بودم...اونقدر مست دلم نمیخاست بخابم و اونقدر چشمام پر اشک شوق بود که چیزیو نمیدیدم جز اون...تو آسمونا بودم...تو یه ماشین سرد و بخار گرفته از هوای نفسامون تو خیابونای شلوغ جای جای پایتخت...اما اون روزا من خوشحال بودم... .

برای عاشقان آزادی

2009-12-06T19:20:00.000+03:30

همرزمانم
هم رزمانم انسان بودند و آزاده
مردان و زنانی با غیرت و ساده
در طغیان وطن خود را جلا داده
همرزمانم...
کفن هاشان پرچم سه رنگ ایران
در ذهنشان نه چیزی جز عهد و پیمان
پیمانی که آنها را میبرد به میدان
همرزمان...
آنها لبریز از عشق وطن بودتد
دور از وسوسه های روح و طن بودند
سرسبزی صداقت سخن بودند
همرزمانم...
همرزمان قهرمانان شرف بودند
تمام عمر دنبال یک هدف بودند
تا درهای آزادگی را گشودند
همرزمانم...
همرزمان چون قطرات باران بودند
پاک و صادق و همرزم یاران بودند
شیر و خورشید پرچم ایران بودند
همرزمانم
آنها در میدان شهادت فلتیدند
پستی های جهان را در نوردیدن
تا به شرافت انسانی رسیدند
همرزمانم...
برای ماندن ما رفتند و مردند
میان بازوانمان جان سپردند
تا ذرات وطن را به ما سپردند
همرزمانم...
کودکانی که فردا دنیا میایند
داستان همرزمانم را میدانند
روی خورشید نامشان را میخوانند
همرزمانم...
کجا هستند آن زنان و مردان
که هستی ما هست از قیام آنانقلبشان میتپد در پرچم ایران

همرزمانم...

زملنی باز میاییم گرد هم

سخن میگوییم از همرزمان با هم

مینویسیم در تاریخ روی غم

همرزمانم...

هزاران بهار و تابستان میآید

هزارانبار باران میبارد

مردم دوباره عشق را دوست میدارند

با همت همرزمان

2009-12-02T14:07:00.000+03:30

به من اجازه بده در کنارت بمانم، قلبم را با نهایت شوقم در آغوش بگیر
به عشقت بعد از صبر طولانی شبهایم نیاز دارم
نگاه چشم هات دنیا رو تو چشمهام نورانی میکنه
دلم میخواد هزاران خواسته که توی ذهنم هست را به تو بگم
حالم رو با گفتن یک کلمه که با چشمات گفتی عوض کردی
نتونستم رنگ چشمهایت را ای ماه شبهایم فراموش کنم
من در اغوش تو و در مقابل چشمهایت هستم اه ای عشق من
تو را عشقم صدا کنم نه! عمر منی نه! چی صدات کنم
با کدوم کلمه عاشقانه زیبا که حال منو وصف کنه ....

کجا برم که تو نباشی

2009-12-02T08:26:00.000+03:30

خبر دهید به صیاد ما که ما رفتیم،به فکر صید دگر باشد و شکار دگر...
گفتم ميرم تا فقط تو باشي
توو اولين روزی که به پروفایلش سر زدم ،عکشس عوض شده بود
هه...
شعراشم شاد شاد شاد...
اگه میدونستم که اینقدر خوشال میشه زودتر میرفتم!

داستانهاي که من آنها را زندگي کردم همه شبيه هم بودند
شروع آنها همراه با عشق بود و
روزهايي که من شاد بودم
وليکن آخرشان
مانند تمام داستان هاي ديگر تمام ميشد
تمام داستان ها با يک سوال و چشماني پراز سرگرداني شروع مي شوند
با حقيقت با عشق با اشتياق و خواستني هاي بسيار ديگري

به داستان هايي که من و قلبم آنها را داشتيم بگو
که تمام آنها سراب بودند وکاش هيچ وقت آنها را در خوابهايمان نمي ديديم...

2009-12-02T08:19:00.000+03:30

در مکتب عشق جز نکو را نکشند..............روبه صفتان زشت خو را نکشند

گر عاشق کشتني ز مردن نهراس..............مردار بود کسي که او را نکشند